مسأله 4 - اگر كسى شك كند كه كثيرالشك شده يا نه ، بايد بنا گذارد بر اين كه نشده و عمل به وظيفهء شك بنمايد . و اگر كثيرالشك شك كند در اين كه آن حالت بر طرف شده يا نه ، بنا گذارد بر بقاى آن حالت و اعتنا به شكش نكند . مسأله 5 - جايز نيست از براى كثيرالشك اعتنا به شك خود ، پس كسى كه شك كند در به‌جا آوردن ركوع و محل آن باقى باشد و به‌جا بياورد ، نمازش باطل است . مسأله 6 - كسى كه در نماز مخصوصى يا در فعل مخصوصى از نماز زياد شك مىكند ، اگر در نماز ديگر يا در فعل ديگر شك كند ، بايد به دستور شك رفتار نمايد . پنجم : شك امام و مأموم مسأله 1 - اگر امام جماعت در عدد ركعات نماز شك كند ؛ مثلًا شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ؛ چنانچه مأموم يقين يا گمان داشته باشد كه چهار ركعت خوانده و به امام بفهماند ، امام بايد نماز را تمام كند ، و خواندن نماز احتياط لازم نيست . و نيز اگر امام يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است و مأموم در عدد ركعات شك كند ، بايد به شك خود اعتنا ننمايد و بر طبق امام رفتار نمايد . حكم شك در نمازهاى مستحبى مسأله 1 - اگر در عدد ركعات نماز مستحبى شك كند ؛ چنانچه طرف بيشتر شك نماز را باطل مىكند بايد بنا را بر كمتر بگذارد ؛ مثلًا اگر در نافلهء صبح شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، بايد بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده . و اگر طرف بيشتر شك نماز را باطل نمىكند ، مثلًا شك كند كه دو ركعت خوانده يا يك ركعت به هر طرف شك عمل كند ، نمازش صحيح است ، اگرچه افضل آن است كه بنابر كمتر گذارد . مسأله 2 - اگر در نماز مستحبى كارى كند كه باعث سجدهء سهو است ، يا يك سجده يا تشهد را فراموش نمايد ، لازم نيست بعد از نماز سجدهء سهو يا قضاى سجده و تشهد را به‌جا آورد .