پس اگر آن را ادعا كرد ، به او داده مىشود . و همچنين است بنابر احتياط ( مستحب ) اگر بگويد : « نمىدانم » ، اگر چه اقوى آن است كه مال يابنده‌اش مىباشد . و اگر آن را انكار كند ، مال يابنده است . و اگر چيزى را - لؤلؤ باشد يا غير آن - در درون ماهى كه آن را خريده است پيدا كند ، مال او مىباشد . و ظاهراً حيوانى كه سابقاً مالك نداشته باشد غير از ماهى ، در حكم ماهى مىباشد ؛ مانند اينكه آهويى را شكار كند پس در درون آن چيزى را پيدا كند ، اگر چه احتياط ( مستحب ) ، اجراى حكم لقطه يا مجهول المالك بر آن است . مسأله 35 - اگر در خانه‌اش كه ساكن است چيزى را پيدا كند و نداند كه مال خودش است يا مال ديگرى ، پس اگر غير او داخل خانه نشده باشد يا آحادى ( افراد اندكى ) از مردم اتفاقاً وارد آن شده باشند - مانند اندرونى خانه كه براى اهل و عيالش آماده شده است - پس آن چيز ، مال او مىباشد . و اگر از جاهايى باشد كه مردم در آن تردّد دارند ، مانند بيرونى خانه كه براى ميهمان‌ها و واردين و عيادت كنندگان آماده شده است و ميهمان خانه‌ها و مانند آن‌ها ، پس آن چيز لقطه است و حكمش بر آن جارى مىشود . و اگر در صندوقش چيزى را پيدا كند و نداند كه مال خودش يا از ديگرى است مال او مىباشد ، مگر آن‌كه ديگرى هم دستش را در آن مىبرد يا چيزى در آن مىگذارد ، پس بايد براى آن ديگرى تعريف كند ؛ پس اگر آن را انكار نمود مال خودش مىباشد - نه مال آن ديگرى - و اگر آن را ادعا نمود به او داده مىشود و اگر بگويد : « نمىدانم » احتياط ( واجب ) مصالحه نمودن است . مسأله 36 - اگر از كسى مالى را بگيرد ، سپس بداند كه آن ، مال ديگرى است و او به غير وجه شرعى و عدواناً آن را از آن شخص گرفته است و مالك را نشناسد ، حكم مجهول المالك - نه لقطه - بر آن جارى است به خاطر آنچه كه گذشت به اينكه در صدق لقطه ، گم شدن از مالك معتبر است و در اين فرض ، گم شدنى نيست . البته در خصوص جايى كه دزدى مالى را نزد او به وديعه بگذارد سپس معلوم شود كه مال ديگرى است و او را نشناسد ، واجب است كه در صورت امكان آن را نگه دارد و به دزد برنگرداند ، پس آن در حكم لقطه است و بايد يك سال آن را تعريف كند ؛ پس اگر صاحبش را يافت ، بايد به او بدهد و گرنه آن را صدقه مىدهد . پس اگر صاحبش بعد از صدقه دادن آمد ، او را بين اجر