اينكه شكار را به طور مرده دريابد يا به طور زنده بيابد و ليكن وقت براى ذبح آن نباشد . و خلاصه اگر سگش را به سوى شكار بفرستد ، پس اگر بعد از اينكه سگ آن را گرفت و مجروح كرد و شكار رام و تسليم شد ، به آن برسد و آن را مرده بيابد مذكّى است و خوردنش حلال است و همچنين است اگر به صورت زنده آن را بيابد و ليكن وقت ، براى ذبح آن نباشد و همانطور بگذارد تا بميرد . و اما اگر زمان براى ذبح آن باشد ، فقط با ذبح ، حلال مىشود ، پس اگر همانطور بگذارد تا بميرد ميته مىباشد . و كمترين چيزى كه با آن تذكيه درك مىشود اين است كه چشم‌هايش تكان بخورد يا پا بزند يا دم يا دستش را حركت بدهد ، پس اگر به اين صورت آن را دريابد و زمان براى ذبح آن وسعت داشته باشد ، خوردن آن فقط با ذبح حلال مىشود . و همچنين است حال اگر بعد از مجروح كردن سگ ، شكار را در حال امتناع ( و فرار ) بيابد و شروع به دويدن عقب سر او نمايد پس شكار بايستد ، چنانچه از حياتش زمانى باقى مانده باشد كه براى ذبح كافى باشد فقط با ذبح كردن حلال مىشود و اگر چنين زمانى باقى نمانده باشد بدون ذبح حلال است . و به وسيع نبودن زمان در حلّيت بدون ذبح ملحق مىشود موردى كه زمان وسعت داشته باشد ، ليكن ترك تذكيه به كوتاهى از او نباشد مانند اينكه به گرفتن وسيلهء ذبح ، و كشيدن كارد با سرعت و عدم كندى به نظر عرف و با اينكه همه اسباب متعارف باشند مشغول شود ( ولى فرصت ذبح پيدا نكند ) ، پس اگر كارد در غلافى باشد كه تنگ و غير متعارف باشد و به جهت طول كشيدن بيرون آوردن كارد از آن ، به تذكيهء او نرسد حلال نمىشود و همچنين است اگر به جهت خون و مانند آن به غلاف چسبيده باشد . و از قبيل كوتاهى نكردن است موردى كه شكار از جهت باقىماندهء قوّتش و مانند آن ، خود را تمكين صياد ننمايد و قبل از ذبح بميرد . ولى بنابر احتياط ( واجب ) - اگر اقوى نباشد - نبود وسيله ، به كوتاهى نكردن ملحق نمىشود ؛ پس اگر آن را زنده بيابد و وقت براى ذبح آن باشد ، ولى چاقو نداشته باشد و آن را به اين جهت ذبح ننمايد تا بميرد ، خوردن آن حلال نمىباشد . مسأله 4 - آيا بر كسى كه سگ را مىفرستد ، به سرعت رفتن و مبادرت به طرف شكار از وقت فرستادن سگ واجب است يا در وقتى كه مىبيند كه سگ به شكار رسيده اگر چه بعد از امتناع شكار باشد يا در وقتى كه او را متوقف مىكند و تسليم مىشود ، يا اصلًا