آن‌ها مخيّر است . و سير كردن بعضى و تسليم نمودن به بعضى ديگر جايز مىباشد . و سير كردن اندازه‌اى ندارد ، بلكه معيار آن است كه به مقدار سيرى بخورند ؛ كم باشد يا زياد . و اما در تسليم نمودن به آن‌ها بايد حدّ اقل يك مدّ باشد و افضل بلكه احوط دو مدّ است . و در هر دو صورت بايد عدد شصت يا ده كامل باشد ؛ پس دو مرتبه سير كردن سى نفر يا پنج نفر ، يا تسليم نمودن دو مدّ به هر يك از آن‌ها مجزى نمىباشد . و در تسليم نمودن و يا سير كردن ، واجب نيست كه تمام عدد اجتماع نمايند ، بلكه اگر شصت نفر را در اوقات متفرق از شهرهاى مختلف اطعام نمايد و لو اينكه يكى را در يك سال و ديگرى را در سال ديگر ، طعام دهد ، مجزى است و كفايت مىكند . مسأله 12 - در سير كردن ، واجب است كه هر كدام از آن عدد را يك مرتبه سير نمايد ؛ اگر چه افضل آن است كه صبحانه و شام يك روز و شب آن باشد . مسأله 13 - هر چه كه براى غالب مردم غذا و قوت متعارف باشد از پختنى و اقسام غذاهايى كه درست مىكنند ؛ و نان از هر جنسى كه بين آن‌ها متعارف است كه با آن نان مىپزند از گندم يا جو يا ذرت يا ارزن و غير اين‌ها اگر چه با قاتق نباشد ، در سير كردن كافى است ؛ البته در كفّارهء قسم و هر چه كفّارهء آن را دارد ، احتياط ( مستحب ) آن است كه به پست‌تر از آنچه كه به اهل خود طعام مىدهد ، اطعام نكند و بلكه تسليم ننمايد ؛ اگر چه كافى بودن آنچه كه ذكر شد در آن هم خالى از قوت نيست . و افضل آن است كه با قاتق باشد و آن عبارت است از هر چه كه عادتاً با نان ، به طور جامد يا مايع خورده مىشود ، گرچه سركه يا نمك يا پياز باشد و هر چه كه بهتر است ، افضل مىباشد . و در تسليم نمودن كفّاره ، بذل نمودن هر چه كه طعام ناميده شود از خام و پختنى از گندم و جو و آرد و نان آن‌ها و برنج و غير اين‌ها كفايت مىكند . و احتياط ( مستحب ) گندم يا آرد آن است . و خرما و كشمش در تسليم نمودن و سير كردن ، مجزى مىباشند . مسأله 14 - تسليم نمودن به مسكين ، تمليك به او است ، پس آنچه را كه قبض كند مالك مىشود و هر چه را كه بخواهد با آن انجام مىدهد و بر او متعين نيست كه در خوردن مصرف نمايد .