موردى كه نيّت را فراموش كند تا وقتش فوت شود ، به اينكه بعد از ظهر متذكر شود . و همچنين است حال در جايى كه روزهء ديگرى بدون اختيار در بين واقع شود مانند اينكه فراموش كند و روزهء ديگرى را نيّت كند و تا بعد از ظهر يادش نيايد . و از اين قبيل است اگر روزهء هر پنجشنبه‌اى را مثلًا نذر نمايد سپس روزهء دو ماه پىدرپى بر او واجب شود پس در بين واقع شدن روزهء نذرى ، ضررى نمىرساند و در مخيّره ، بدل بر او متعيّن نمىشود و در مرتّبه به اطعام منتقل نمىشود . البته در روزهء سه روز ، تخلل بين آن در مفروض ( كه مىتواند بين دو پنجشنبه ، سه روز را پىدرپى روزه بگيرد ) اخلال مىرساند ، پس لازم است كه در زمانى به آن‌ها شروع نمايد كه روزه نذرى بين آن‌ها واقع نشود . اما اگر روزهء نذرى طورى باشد كه تحصيل پىدرپى بودن با آن ممكن نباشد مانند اينكه روزه را يك در ميان نذر نمايد ، واقع شدن روزهء نذرى مذكور بين روزهء سه روز ، ضررى نمىرساند . مسأله 9 - در پياپى بودن روزهء دو ماه در كفّاره - مرتّبه باشد يا مخيره - روزه پىدرپى يك ماه و يك روز ، كفايت مىكند و تفريق بقيه و لو از روى اختيار و بدون عذر جايز است . پس اگر دو ماه روزهء پىدرپى به عنوان كفّاره به عهدهء كسى باشد جايز است كه يك روز قبل از شعبان شروع به روزه نمايد ؛ و برايش جايز نيست كه به شعبان ، اكتفا نمايد . و همچنين شروع در روزه ، سى و يك روز قبل از عيد قربان جايز است و سى روز قبل از آن جايز نيست . مسأله 10 - كسى كه دو ماه روزه بر او واجب است اگر از اول ماه شروع كند دو ماه هلالى كفايت مىكند اگر چه ناقص باشند . و اگر در اثناى ماه شروع نمايد در آن وجوه ، بلكه اقوالى است كه وجيه‌ترين آن‌ها شكستن دو ماه و تكميل نقص آن مىباشد . پس اگر در دهم شوّال شروع به روزه كند با روزهء نهم ذى الحجه تمام مىشود . و بين اينكه دو ماه ناقص يا كامل يا مختلف باشند فرقى نيست ؛ و احتياط ( مستحب ) آن است كه شصت روز روزه بگيرد . و اگر با واقع شدن چيزى كه شرعاً به پىدرپى بودن ، ضررى نمىرساند بين روزها تفريق حاصل شود ، همان متعين مىشود و شصت روز واجب مىشود . مسأله 11 - در اطعام واجب در كفارات ، بين سير كردن مسكين‌ها و تسليم نمودن به