در مدت حياتش و لو يك مرتبه آن را ايجاد نمايد . و اگر آن را انجام دهد حنث تحقق مىيابد و نذر منحل مىشود چنان كه در قسم گذشت . مسأله 26 - حنثى كه موجب كفّاره است وقتى محقق مىشود كه نذر را از روى اختيار مخالفت نمايد ؛ پس اگر چيزى را كه نذرش به ترك آن تعلق پيدا كرده ، از روى فراموشى يا جهل يا اضطرار يا اكراه انجام دهد ، چيزى بر آن مترتب نمىشود ، بلكه ظاهر آن است كه نذر به جهت آن منحل نمىشود ، پس ترك آن بعد از بر طرف شدن عذر - مادام العمر در صورتى كه نذرش مطلق باشد و تا وقت آن باقى مانده در صورتى كه موقت باشد - واجب است . مسأله 27 - اگر نذر كند كه چنانچه بيمارش خوب شود يا مسافرش بيايد مثلًا يك روز روزه بگيرد ، آنگاه معلوم شود كه قبل از نذر مريض خوب شده و مسافر آمده ، وفاى به نذر لازم نمىباشد . مسأله 28 - كفّارهء حنث نذر بنابر اقوى مانند كفّارهء كسى است كه يك روز از ماه رمضان را افطار نمايد . عهد عهد به مجرد نيّت منعقد نمىشود ، بلكه بنابر اقوى احتياج به صيغه دارد و صورت آن : « عهد مىكنم با خدا » يا « بر من است عهد خدا » مىباشد . و مانند نذر ، هم به طور مطلق و هم به طور معلّق بر شرط واقع مىشود . و ظاهر آن است كه آنچه كه در نذر مشروط معتبر بود در معلق عليه عهد هم ، اگر مشروط باشد ، معتبر است . و اما نسبت آن به چيزى كه بر آن عهد مىبندد مانند قسم است كه در آن معتبر است مرجوح دينى يا دنيايى نباشد و رجحان در آن معتبر نمىباشد ؛ تا چه رسد به اينكه طاعت باشد ، بنا بر اين اگر بر فعل مباحى عهد نمايد لازم مىشود . و اگر بر فعلى كه ترك آن ارجح است يا بر ترك چيزى كه فعل آن اولى است - و لو از جهت دنيايى - عهد ببندد منعقد نمىشود . و اگر در وقت عهد چنين نباشد سپس بر آن عارض شود ، منحل مىشود . مسأله - مخالفت عهد بعد از انعقاد آن ، موجب كفّاره است . و اظهر آن است كه كفّاره‌اش كفّارهء كسى است كه يك روز از ماه رمضان را افطار نمايد .