زيارت و نماز آن اگر در نذر ذكر نشده‌اند واجب نمىباشد . و اگر امامى را تعيين كند ، زيارت غير او - اگر چه زيارتش افضل باشد - مجزى نمىباشد ، همانطور كه اگر از زيارت كسى كه تعيين نموده ، عاجز شود ، زيارت غير او به عنوان عوض آن ، واجب نمىباشد . و اگر زمانى را براى زيارت تعيين كند ، متعين مىشود ، پس اگر عمداً در وقتش آن را ترك نمايد حنث نموده و كفّاره واجب مىشود و بنابر اقوى قضا واجب نيست . مسأله 16 - اگر نذر كند كه پياده حج نمايد يا پياده امام حسين عليه السلام را زيارت نمايد ، در صورت توانايى و نبود ضرر ، منعقد مىشود ، پس اگر سواره حج يا زيارت نمايد با اينكه توانايى بر پياده روى داشته باشد ، در صورتى كه نذرش مطلق باشد و تعيين وقت ننموده باشد بايد به طور پياده اعاده نمايد . و اگر وقتى را معين كرده باشد و عمداً آن وقت فوت شود ، حنث نموده و كفّاره بر او واجب است ، ولى بنابر اقوى قضا واجب نمىباشد . و همچنين است حال اگر در قسمتى از راه سوار شود و در قسمتى ديگر ، پياده برود . مسأله 17 - كسى كه حج يا زيارت را به طور پياده نذر نموده حق ندارد روى دريا برود يا راهى را بپيمايد كه به كشتى و مانند آن نياز داشته باشد و لو اينكه به خاطر عبور از شط و مانند آن باشد . و اگر راه منحصر به دريا باشد پس اگر از اول چنين بوده است ، منعقد نمىشود ، مگر اينكه منظورش در مسافتى باشد كه پياده‌روى ممكن است ، پس در بقيهء راه - غير دريا - واجب است پياده برود . و اگر بعد از نذر عارض شده باشد ، چنانچه نذر مطلق و غير موقت باشد و انتظار مىرود كه بعداً بر راه خشكى تمكن پيدا كند و در آن پياده برود ، بايد منتظر بماند و اگر نذرش معين به وقت خاصّ باشد و انحصار طريق به دريا در همان وقت عارض شود يا مطلق و غير موقت باشد و هيچ وقت نمىتواند پياده برود ، وجوب وفا از او ساقط مىشود و چيزى بر او نيست . مسأله 18 - اگر براى كسى كه پياده رفتن را نذر نموده ، در قسمتى از راه - نه قسمت ديگر - عجز عارض شود ، احتياط ( واجب ) - اگر اقوى نباشد - آن است كه به اندازهء توانايىاش پياده برود و در قسمت ديگر سوار شود و احتياط بهتر آن است كه در نذر حج ، شترى براى قربانى سوق دهد . و اگر به سوار شدن كشتى اضطرار پيدا كند احتياط ( واجب ) آن است كه به اندازه‌اى كه ممكن است در كشتى بايستد .