مسأله 10 - اگر مثلًا ده روز روزه نذر نمايد ، پس اگر به پىدرپى بودن يا جدا از هم بودن مقيّد نمايد ، همان متعيّن مىشود و گرنه بين پىدرپى بودن و جدا بودن آن‌ها مخيّر است . و همچنين است اگر يك سال روزه نذر نمايد ، كه ظاهر آن است كه در صورت اطلاق آن ، دوازده ماه و لو متفرق باشد ، كفايت مىكند . بلكه و همچنين است اگر يك ماه روزه نذر نمايد ، كه ظاهراً روزهء سى روز و لو متفرق باشد كفايت مىكند ، همانطور كه روزه بين دو هلال از يك ماه و لو ناقص باشد ( يك روز كم داشته باشد ) كفايت مىكند . و مىتواند كه يك ماه با تلفيق روزه بگيرد ، پس در اثناى ماهى شروع مىكند و از ماه دوم مقدار آنچه كه از ماه اول گذشته بود ، تكميل مىنمايد . البته اگر به طور متفرق بياورد اكتفا به مقدار ماه ناقص ، جايز نيست . مسأله 11 - اگر روزهء سال معينى را نذر كند ، روزهء دو عيد از آن استثنا مىباشد ، پس در آن‌ها روزه نمىگيرد و قضايى بر او نيست . و همچنين در روزهايى كه چيزى از قبيل بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت در آن‌ها عارض شود كه روزه با آن صحيح نمىباشد ، افطار مىكند ، ليكن بنابر اقوى ، قضاى آن واجب است . مسأله 12 - اگر مثلًا روزهء هر پنجشنبه را نذر نمايد و بعضى از آن‌ها با يكى از عيدين ( عيد فطر و قربان ) يا با يكى از عوارضى كه مجوّز افطار مىباشد ، از قبيل بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت مصادف شود ، بايد افطار كند و روزه نگيرد . و قضاى آن در غير عيدين و مسافرت ، بنابر اقوى واجب است و در عيدين و سفر ، بنابر احتياط ( واجب ) ؛ اگر چه وجوب قضا نسبت به عيدين ، خالى از قوت نيست . مسأله 13 - اگر روزهء يك روز معين را نذر نمايد و عمداً آن روز را روزه نگيرد ، قضاى آن با كفّاره واجب است . مسأله 14 - اگر روزهء روز معينى را نذر نمايد ، مسافرت - اگر چه ضرورى نباشد - برايش جايز است و افطار مىكند سپس قضا نموده و كفّاره‌اى بر او نيست . مسأله 15 - اگر زيارت يكى از ائمه عليهم السلام يا بعضى از صلحا را نذر كند لازم مىشود و حضور بر مزار آن‌ها و سلام بر مزور ( شخص زيارت شونده ) كفايت مىكند و ظاهراً غسل