عليهم‌السلام ، فرموده‌اند : « أَسماؤه تعبيراتٌ » . و قبول اسم شأن آن وحدتى است كه متعلق آن ظهور ذات باشد . و حق ، يا وحدت مطلقه ، به اعتبار تعيّن « واحد » ى مسماى أسماء كليه و جزئيه است ؛ و اسم جامعْ اسم « اللَّه » مىباشد . و از سوادن اين اسم ، يكى اسم شريف « الصمد » است ؛ و لذا به حقْ « السيّد المصمود » اطلاق شده است . و چون ذاتِ متعيّن به اسم « اللَّه » جهت وحدت يا جامع جميع أسماء حسنى و صفات علياست و كمال مفقود در آن متصور نمىباشد ، متصف به اسم جامع « الصمد » است . و ذوات الماهيات بذاتها أجوف ؛ و به اعتبار تجلى حق ، سهم وجوداتِ محدود به حد ماهوىْ از وجود و شؤون وجودى ( وجود و علم و قدرت و ديگر اوصاف كماليه ) به نحو ظلّيت مىباشد . چه آنكه كليهء اوصاف كماليه از آن جهت كه در عرصهء ذات عين ذات‌اند ، هرگز قبول تحقق خارجى ننمايند : « ولها الحكم و الأثر فيما له وجود عينى » « 1 » . در مباحث گذشته عرض شد كه فقط حقيقت وجود از آن جهت كه حقيقت وجود است متصف به حقيقت مطلقهء غير متعينِ معرّا از قيد اطلاق نمىباشد ؛ بلكه اين حكم در حيات و علم و قدرت و اراده و كلام و سمع و بصر ، و ديگر أسماء كليه ، جارى است . مثلًا « علمِ » غير متعينِ مطلقِ عارى از قيد اطلاق نيز مانند اصل وجود يا ذاتْ غيب محض و مجهول مطلق است ؛ و از علم به اوصافْ در عرصهء ذات مانند اصل ذات احدى را بهره‌اى نيست . عدم توجه به اين اصل اصيل برخى از مدعيان معرفت را در ورطهء هولناك انكار علم ذاتى

--> ( 1 ) - فصوص الحكم ، ص 51 ، فصّ آدمي .