فتح باب وجود به اسم كلى « الرحمان » محوّل است . اين اسم مفتاحِ مفاتيحِ غيب است . اسم « الرحمان » به « ذاتى » و « اسمائى » و « افعالى » تقسيم شده است . دو اسم اخير نسبت به « رحمان ذاتى » از جملهء مرحومين به شمار مىروند . چنان كه اشاره شد ، ذكر نماز الهى اين جمله مباركه است : « سبُّوحٌ قدُّوسٌ ، ربُّ الملائكةِ و الرُّوحِ ، سبقت رحمتي غضبي » . رسول‌اللَّه - عليه آلاف التحيّة و الثناء - از

--> - است كه سى سال عمر دارد ، نه شخصى كه حدود هشتاد سال از سنش گذشته است . مرحوم ميرزا فرمودند او استاد بىمانند در آواز و ضربىهاى قديم است ، و بسيارى از اساتيد آواز ايرانى شاگرد ايشان بوده‌اند . و فرمودند كه او و آقا سيدجواد معلم عراقى ( اراكى ) حضور آقا محمدرضا قمشه‌اى نيز رسيده‌اند . مرحوم آقامحمدرضا نيز خود شخصى اهل ذوق بود و هنگام تدريس عرفان حال خاصى پيدا مىكرد ، و گفته‌اند در اين موقع زيبايى و گيرايى بيان او به حدى مىرسيد كه مستمعان مستعد را از خود بىخود مىكرد . آنچنان داد سخن مىداد كه بعد از اتمام درس شاگردان با ذوق تا چند دقيقه توجه نداشتند كه درس تمام شده است ، و بعد از دقايقى به خود مىآمدند و از آن حالت سكر و جذبه كه در وقت شنيدن بيانات استاد به ايشان دست داده بود خارج مىشدند . مرحوم آقامحمدرضا شاگردى در اصفهان داشت كه برادر وى عطار بود و در سبزه ميدان طهران دكان عطارى داشت . وى به دستور برادرش در منزل خود اطاقى مجزا براى آقامحمدرضا مهيا كرده بود ( البته به اصرار و التماس زياد او مرحوم ميرزا راضى شده بود كه به منزل او برود . ) و بعضى از اوقات تعطيلى آقا محمدرضا به آن منزل مىرفت ، و در حمام مجاور آن خانه ، كه در كوچهء سرتخت بربرىها ، منتهى به امامزاده يحيى واقع بود ، استحمام مىكرد . ميزبان لباس آقا را مىشست ، و سلمانى محل هم لدى الاقتضاء سر و ريش ميرزا را اصلاح مىكرد . در موسم گرماى طهران نيز همو ميرزا را به باغچه‌اى كه در يوسف‌آباد داشت مىبرد ، و همان شيخ حسن رثائى در اين منزل ليالى جمعه روضه مىخواند . يادش به خير باد .