كنند ، و با مولى و ميزبان خود مخالفت ورزند و بر ضد او قيام نمايند ؟ اسباب و وسايلى كه او به آنان ارزانى داشته ، عليه او و بر خلاف خواست او به كار برند ؟ آيا اين ناسپاسى و نمك ناشناسى نيست كه انسان سر سفرهء مولاى خويش بنشيند و با اعمال و كردار گستاخانه و بىادبانهء خود نسبت به ميزبان محترم كه ولىنعمت او مىباشد اهانت و جسارت كند ، كارهايى را كه نزد ميزبان زشت و قبيح است مرتكب گردد ؟ مهمان بايد لا اقل ميزبان را بشناسد و به مقام او معرفت داشته باشد ، و به آداب و رسوم مجلس آشنا بوده سعى كند عملى بر خلاف اخلاق و نزاكت از او سر نزند . مهمان خداوند متعال بايد به مقام خداوندى حضرت ذىالجلال عارف باشد ، مقامى كه ائمه - عليهم السلام - و انبياى بزرگ الهى هميشه دنبال معرفت بيشتر و شناخت كامل آن بوده‌اند و آرزو داشتند كه به چنين معدن نور و عظمتى دست يابند . « وَأنِرْ أبْصَارَ قُلوبِنَا بِضِياءِ نَظَرِهَا إلَيْكَ ، حَتّى تَخْرِقَ أبْصَارُ القُلُوبِ حُجُبَ النّورِ فَتَصِلَ إلى مَعْدِنِ العَظَمَةِ » . ضيافة اللَّه همان « معدن عظمت » است ، خداوند تبارك و تعالى براى ورود به معدن نور و عظمت از بندگانش دعوت فرموده است ؛ ليكن بنده اگر لايق نباشد نمىتواند به چنين مقام باشكوه و مجللى وارد گردد . خداوند تعالى بندگان را به همهء خيرات و مبرّات و بسيارى از لذات معنوى و روحانى دعوت فرموده است ؛ ولى اگر آنان براى حضور در چنين مقامات عاليه‌اى آمادگى نداشته باشند ، نمىتوانند وارد آن شوند . با آلودگىهاى روحى ، رذايل اخلاقى ، معاصى قلبيه و قالبيه ، چگونه مىتوان در محضر ربوبى حضور يافت و در مهمان‌سراى رب الارباب كه « معدن العظمة » مىباشد وارد شد ؟