و بعد اين وصيتى است از پيرى درمانده كه در تمام دورهء عمر قريب به نود ساله‌اش در غرقاب ضلالت و سُكْر طبيعت به سر برده و اكنون ارذل العُمُر « 1 » را به سوى قَعْر جهنم مىپيمايد و اميدى به نجات خود ندارد ، ولى از روح اللَّه و رحمته مأيوس نيست و اميدى جز او ندارد و آن‌چنان در پيچ و خم علوم رسمى - كه سر به سر قيل است و قال « 2 » - خود را عاجز مىداند كه جز خداى تبارك و تعالى نتواند احصاى معاصى او كند . اين وصيت به جوانى است كه اميد است به توفيق خداى بزرگ و هدايت هاديان سُبُل « 3 » - عليهم سلام اللَّه - راهى به سوى حق پيدا كند و خود از اين منجلاب كه پدرش را فرا گرفته نجات يابد . اى پسر عزيزم احمد - سلّمك اللَّه تعالى - در اين اوراق نظر كن و « انْظُرْ إلى ما قالَ وَلا تَنْظُرْ إلى مَنْ قالَ » « 4 » ، من خود آنچه به تو مىگويم گرچه خودم عارى و برى هستم ، لكن اميدوارم كه براى تو تنبّهى باشد . بدان كه هيچ موجودى از

--> ( 1 ) - « دوران پيرى و كهولت » . ( 2 ) - مصرعى است از اين بيت مشهور شيخ بهايى : علم رسمى ، سر به سر قيل است و قال نه از او كيفيّتى حاصل ، نه حال ( كليات شيخ بهائى ، مثنوى نان و حلوا ، ص 120 ؛ كشكول شيخ بهائى ، ج 1 ، ص 209 ) ( 3 ) - « سُبُل جمع سبيل : راه‌ها » . ( 4 ) - « به گفته بنگر و نه به گوينده آن » . ( غرر الحكم ، ص 361 ، حديث 11 ، فصل 30 )