اوست كه مآخذ ديگر دينى را اعتبار و حجيّت مىدهد و از همين جهت بايد براى همگان قابل فهم باشد . گذشته از اين ، خود قرآن كريم ، خود را نور و روشن كننده همه چيز معرفى مىكند و هم در مقام تحدى از مردم درخواست مىكند كه در آيات آن تدبر كرده ببينند كه هيچگونه اختلاف و تناقض وجود ندارد و اگر مى توانند ، كتابى مانند آن بسازند و معارضه اش كنند . روشن است كه اگر قرآن براى همگان قابل فهم نبود اين گونه خطابات مورد نداشت . البته نبايد پنداشت كه اين مطلب ( كه قرآن به خودى خود براى همه قابل فهم است ) با مطالب سابق كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اهل بيت او در معاريف اسلامى كه در حقيقت مضامين قرآن كريم مى باشند ، مراجع علمى هستند ، منافات دارد ؛ زيرا بخشى از معارف اسلامى كه احكام و قوانين شريعت مى باشد ، قرآن كريم تنها كليات آنها را متضمن است و روشن شدن تفاصيل آنها مانند احكام نماز و روزه و داد و ستد و ساير عبادات و معاملات به مراجعه سنت ( حديث اهل بيت ) متوقف است . و بخشى ديگر كه معارف اعتقادى و اخلاقى است اگرچه مضامين و تفاصيل آنها قابل فهم عموم مى باشد ولى در درك معانى آنها روش اهل بيت را بايد اتخاذ نمود و هر آيه قرآنى را با آيات ديگر قرآنى توضيح داده و تفسير كرد نه به رأى و نظر خود كه از عادات و رسوم معمولى براى ما دلنشين شده و با آن مأنوس گرديده ايم . على عليه السّلام مى فرمايد : ( برخى از قرآن با برخى ديگر به سخن درآمده معناى خود را مى فهماند و بعضى از آنها به بعضى ديگر