محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و على و حسين و على بن الحسين ( امام سجاد ) و محمد باقر و جعفر صادق و اسماعيل و محمد بن اسماعيل ( امام دوم حضرت حسن بن على را امام نمى دانند ) و پس از محمد بن اسماعيل ، هفت نفر از اعقاب محمد بن اسماعيل كه نام ايشان پوشيده و مستور است و پس از آن هفت نفر اولى از ملوك فاطميين مصر كه اول آنها ( عبيداللّه مهدى ) بنيانگذار سلطنت فاطميين مصر مى باشد . اسماعيليه معتقدند كه علاوه بر حجت خدا ، پيوسته در روى زمين دوازده نفر نقيب كه حواريين و خواص حجت اند وجود دارد ولى بعضى از شعب باطنيه ( دروزيه ) ، شش نفر از نقباء را از ائمه مى گيرند و شش نفر از ديگران . در سال 278 هجرى ( چند سال قبل از ظهور عبيداللّه مهدى در آفريقا ) شخصى خوزستانى ناشناسى كه هرگز نام و نشان خود را اظهار نمى كرد در حوالى كوفه پيدا شد . شخص نامبرده روزها را روزه مى گرفت و شبها را به عبادت مى گذرانيد و از دسترنج خود ارتزاق مى كرد و مردم را به مذهب اسماعيليه دعوت نمود . به اين وسيله مردم انبوهى را به خود گروانيد و دوازده نفر به نام نقباء از ميان پيروان خود انتخاب كرد و خود عزيمت شام كرده از كوفه بيرون رفت و ديگر از او خبرى نشد . پس از مرد ناشناس ، ( احمد ) معروف به ( قرمط ) در عراق به جاى وى نشست و تعليمات باطنيه را منتشر ساخت و چنان كه مورخين مى گويند او نماز تازه اى را به جاى نمازهاى پنجگانه اسلام گذاشت و غسل جنابت را لغو و خمر را اباحه كرد و مقارن اين احوال ،