شعيه در قرن دهم تا يازدهم هجرى سال 906 هجرى ، جوان سيزده ساله اى از خانواده شيخ صفى اردبيلى ( متوفاى 735 هجرى ) كه از مشايخ طريقت در شيعه بود با سيصد نفر درويش از مريدان پدرانش به منظور ايجاد يك كشور مستقل و مقتدر شيعه از اردبيل قيام كرده شروع به كشورگشايى و برانداختن آيين ملوك الطوايفى ايران نمود و پس از جنگهاى خونين كه با پادشاهان محلى و مخصوصا با پادشاهان آل عثمان كه زمام امپراطورى عثمانى را در دست داشتند ، موفق شد كه ايران قطعه قطعه را به شكل يك كشور در آورده و مذهب شيعه را در قلمرو حكومت خود رسميت دهد 105 . پس از درگذشت شاه اسماعيل صفوى ، پادشاهان ديگرى از سلسله صفوى تا اواسط قرن دوازهم هجرى سلطنت كردند و يكى پس از ديگرى رسميت مذهب شيعه اماميه را تأييد و تثبيت نمودند ، حتى در زمانى كه در اوج قدرت بودند ( زمان شاه عباس كبير ) توانستند وسعت ارضى كشور و آمار جمعيت را به بيش از دو برابر ايران كنونى ( سال 1384 هجرى قمرى ) برسانند 106 گروه شيعه در اين دو قرن و نيم تقريبا در ساير نقاط كشورهاى اسلامى به همان حال سابق با افزايش طبيعى خود باقى بوده است . شيعه در قرن دوازده تا چهاردهم هجرى در سه قرن اخير ، پيشرفت مذهبى شيعه به همان شكل طبيعى

--> ( 105 ) روضة الصفا و حبيب السير و غيره . ( 106 ) روضة الصفا و حبيب السير .