وى بود كه مزار امام سوم شيعه اماميه را در كربلا با خاك يكسان كردند 94 . شيعه در قرن چهارم هجرى در قرن چهارم هجرى عواملى به وجود آمد كه براى وسعت يافتن تشيع و نيرومند شدن شيعه كمك به سزايى مى كرد كه از آن جمله سستى اركان خلافت بنى عباسى و ظهور پادشاهان ( آل بويه ) بود . پادشاهان ( آل بويه ) كه شيعه بودند ، كمال نفوذ را در مركز خلافت كه بغداد بود و همچنين در خود خليفه داشتند 95 و اين قدرت قابل توجه به شيعه اجازه مى داد كه در برابر مدعيان مذهبى خود كه پيوسته به اتكاى قدرت ، خلافت آنان را خورد مى كردند ، قد علم كرده آزادانه به تبليغ مذهب بپردازند . چنان كه مورخين گفته اند در اين قرن ، همه جزيرة العرب يا قسمت معظم آن به استثناى شهرهاى بزرگ ، شيعه بودند و با اين وصف برخى از شهرها نيز مانند هجر و عمان و صعده در عين حال شيعه بودند . در شهر بصره كه پيوسته مركز تسنن بود و با شهر كوفه كه مركز تشيع شمرده مى شد رقابت مذهبى داشت ، عده اى قابل توجه شيعه بودند و همچنين در طرابلس و نابلس و طبريه و حلب و هرات ، شيعه بسيار بود و اهواز و سواحل خليج فارس از ايران نيز مذهب

--> ( 94 ) تاريخ ابى الفداء و تواريخ ديگر . ( 95 ) به تواريخ مراجعه شود .