« قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ » « 1 » بگو اى اهل كتاب بياييد به سوى كلمه‌اى كه در ميان ما و شما به طور مساوى پذيرفته شود و آن اين است كه جز خداى متعال كسى را نپرستيم و انبازى براى وى قرار ندهيم و برخى از ما برخى ديگر را خدايان خود اتخاذ نكنند . چنان كه مىبينيم هرگز نفرموده : اگر مشركين عرب توبه كنند و نفرموده : اى اهل كتابى كه از نژاد عرب مىباشيد . آرى در به دو طلوع اسلام كه دعوت از جزيرةالعرب به بيرون تجاوز نكرده بود طبعاً خطابات قرآنى به امت عرب القا مىشد ولى از سال شش هجرت كه دعوت به بيرون شبه جزيره راه يافت هيچ موجبى براى توهم اختصاص نبود . گذشته از اين آيات آيات ديگرى دلالت بر عموم دعوت مىكند مانند آيهء كريمه : « وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ » « 2 » وحى شده است بر من اين قرآن براى اين كه شما را انذار كرده بترسانم و هر كه را كه اين قرآن - ياانذار - به وى برسد . و آيه كريمه : « وَ ما هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ » « 3 » و آيه : « إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ » « 4 » ؛ نيست قرآن مگر يادآورى براى همه جهانيان . و آيه كريمه : « إِنَّها لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيراً لِلْبَشَرِ » « 5 » به درستى اين آيه يكى از بزرگ‌ترين آيات مىباشد در حالى كه ترساننده بشر است . به حسب تاريخ نيز ، اسلام عده‌اى از ارباب مذاهب مختلفه مانند بت‌پرستان و

--> ( 1 ) . آل عمران ، آيه 64 ( 2 ) . انعام ، آيه 19 ( 3 ) . ص ، آيه 87 ( 4 ) . قلم ، آيه 52 ( 5 ) . مدثر ، آيه 36