اكنون لهجه تخاطب عربى مانند ساير زبان‌ها از لهجه شيواى آن روز دور و بيگانه است . ولى قرآن مجيد تنها با اسلوب لفظ خود تحدى نمىكند بلكه با جهات معنوى خود نيز مانند جهات لفظى تحدى و دعوى اعجاز مىنمايد . با اين حال كسانى كه آشنايى به زبان عربى دارند و در نظم و نثر اين زبان تتبعى كرده‌اند هرگز نمىتوانند ترديد كنند كه لهجه قرآن لهجه شيوا و شيرينى است كه درك انسان را از زيبايى خود مبهوت و زبان را از وصف آن الكن و زبون مىسازد نه شعر است و نه نثر بلكه اسلوبى وراى هردو كه جذبه و كششى ما فوق شعر و سلاست و روانى ما فوق نثر را دارد ، آيه‌اى از قرآن يا جمله‌اى از آن در ميان خطبه‌اى از خطب بلغا ، و فصحاى گذشته يا از نويسندگان تواناى امروز كه يافت مىشود مانند چراغى است كه در شبستان تاريكى قرار گرفته و آن را تحت شعاع خود قرار مىدهد . از راه جهات معنوى غيرلفظى نيز اعجاز قرآن كماكان باقى است ، سازمان وسيع معارف اعتقادى و اخلاقى و قوانين عملى فردى و اجتماعى اسلام كه اصول و كليات آن در قرآن مجيد است تنظيم غيرقابل خدشه و تضاد و تناقض‌ناپذير آن از عهدهء بشر بيرون است و خاصه به دست كسى كه در شرايطى همانند شرايط زندگى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله قرار گرفته باشد . و هم نزول كتابى كه مانند قرآن يك‌نواخت و متشابه‌الأجزاء باشد و در ظرف بيست‌وسه سال در زمينه اوضاع و شرايطى در كمال اختلاف در حال آسودگى و رفاهيت و سختى و ترس و ناامنى ، در حال جنگ و سلم ، در حال خلوت و تنهايى و ميان جماعت و ازدحام مردم ، در حال سفر و در حضر سوره سوره و آيه آيه بدون هيچ گونه اختلاف نازل شود محال است . و خلاصه همه اوصافى كه قرآن پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله داشته همين قرآن دارد پس هيچ گونه تغيير و تحريفى به قرآن مجيد راه نيافته است .