كسى از ديد خودش و با شعبه‌هاى مختلفى كه داشت كار كرده بودند . شيعه اثنى عشرى كه خالص‌ترين نيروها را در اختيار داشتند و تحت هدايت ائمه بودند در بلاد متفرق بودند و مخصوصا در منطقهء شمال ايران و خراسان ، كار عمده را اينها كرده بودند ، و طورى رفتار كرده بودند كه فرهنگ دنياى اسلام را در آن عصر اوج تمدن اسلامى قبضه كرده بودند . و كم كم به فرهنگ سياسى هم منتقل شده بود سياست و قدرت ادارى مملكت در اختيار اينها بوده و آدم با اين وضع مىفهمد كه اين آقايان در بغداد روى دوش همهء قدرتهاى شيعى در سراسر دنيا ، عظمت پيدا كرده بودند و خليفه ، آنان را نگه مىداشتند اصلا تصميم را خليفه نمىگرفته ديگرى مىگرفته ، در اين مقطع ما حكومت فاطمىها را در مصر داريم كه اينها از اقيانوس اطلس در غرب آفريقا تا بحر احمر و حتى اين طرف در شرق بحر احمر هم بخشى از عربستان را در اختيار داشتند . ساحل جنوب مديترانه ، كلا در اختيار فاطمىها بوده كه آنها اصلا خلفاى عباسى را قبول نداشتند در ايران آل بويه حاكم بودند كه اينها شيعه بودند نه شيعه اسماعيلى بلكه شيعه اثنى عشرى بودند . همه جا تقريبا در اختيار آنها بود ، در منطقه ايران ، در فارس ، يك مركز داشتند ، در اصفهان يك مركز داشتند و در مناطق ديگر مراكزى داشتند و مركز عمده‌شان هم - بغداد - بود ، معز الدين اولين امير ديلمى بويهى در سال 336 - 334 بغداد را مىگيرد و خليفه از آن به بعد ، آلت دست ديلميان بوده است . تولد سيد رضى در سال 359 بوده و تولد سيد مرتضى 355 و پدر اينها در همان موقع هم معزّز بوده ، نقيب بوده ، بنا بر اين وقتى كه اين‌ها متولد مىشوند در زمان حكومت آل بويه و در بغداد متولد مىشوند ، معزّ الدوله در سال 334 بغداد را تصرف مىكند و خليفه در اختيار او بوده و اصولا خليفه در اين نيم قرن حضور جدى ، در دنيا نداشته فاطمىها كه آن طرف بودند جاهاى ديگر هم مشكل داشتند .