اگرچه آغاز جنبش انقلاب اسلامى را بايد از مهرماه 41 ، كه مخالفت اصولى با اهداف پشت پرده ، اصلاحات شاه صورت گرفت ، دانست اما مقدمات آن از سال‌ها پيش فراهم گرديد . در سال 1338 ش جان اف . كندى ، از حزب دمكرات به رياست جمهورى آمريكا برگزيده شد . او به منظور جلوگيرى از تعميق انديشه‌هاى انقلابى و مبارزات ضد استعمارى و در نهايت حفظ منافع آمريكا ، برنامه‌هاى اصلاحى اجتماعى سياسى ، و اقتصادى چندى را براى حكومت‌هاى وابسته توصيه كرد . محمد رضا شاه ( متولد 1298 و متوفى 1358 ش ) در سال 1339 ش در راه اجراى سياست كندى لايحه اصلاحات ارضى را به مجلس برد ولى لايحه متوقف شد و كارى از پيش نرفت . در اين راستا ، بتوصيه آمريكا ، دكتر على امينى در ارديبهشت سال 1340 ش به نخست وزيرى منصوب شد . امينى با انتقاد شديد از عملكرد دولت‌هاى گذشته و طرح شعارهاى اصلاح‌طلبانه و مبارزه با فساد بميدان آمد و دست به اصلاحاتى زد . حكومت ايران و مطبوعات خارجى و به خصوص آمريكائى ، نام اين اقدامات را انقلاب نهادند كه رفته رفته نام « انقلاب سفيد » بر آن اطلاق شد . در فروردين ماه 1341 شاه به آمريكا سفر كرد محصول اين سفر چنين اعلام شد : « شاهنشاه اطمينان يافتند كه آمريكا پشتيبانى سياسى و نظامى خود را از ايران ادامه خواهد داد . » « دستگاه دولتى آمريكا نيز به نوبه خود اطمينان يافت كه شاهنشاه يك متحد استوار است كه تصميم قاطع به اصلاحات اقتصادى و اجتماعى دارند . » بر سر اجراى سياست ديكته شده ، رقابتى بين شاه و امينى پديد آمد و در نتيجه امينى بر كنار و اسدالله علم در 27 / تير ماه / 1341 ش به نخست وزيرى منصوب شد . در تاريخ 16 / مهرماه / 41 مطبوعات نوشتند كه در هيئت دولت لايحه‌اى بتصويب رسيد كه در آن . سه نكته تازه ديده شد : 1 - . به زنان حق رأى داده شد .