به نام خداوند مهربان و بخشاينده تركيبِ « ميراثِ مشترك » برآمده از حقيقتىست كه هم تنوّع و گوناگونى و هم اشتراكات و همبستگىهاى فرهنگى ، اجتماعى و معرفتى را در قالبى به نام « گذشته » و « تاريخ » يادآور مىشود . از دلِ اختلاف و تفاوت ، اشتراك ؛ و از بطن اشتراك ، تفاوت سربرمىآورد . امّا در اين ميان ، همجوارى جغرافيايى ، تعلّقات به آرمان‌هاى يكسان ، زبان ، هنر و شراكت در ايجاد و پرورشِ مكاتب علمى ، تفاوت‌ها و اختلاف‌ها را در مُحاق و زاويهء فراموشى متوقف مىكند . پيشينهء اشتراكات در حوزه‌هاى گوناگونِ بشرى ميانِ دو سرزمين و يا بهتر بگوييم دو ملّت ايران و عراق ، از مرزهاى تاريخ نيز آن‌سوتر مىرود و ناگزير بايد از صفحات ديجيتال ، اوراق دائرةالمعارف‌ها ، برگ‌هاى نسخه‌هاى خطّى و پوست نوشته‌ها بگذريم و به الواحِ سنگى و نقوشِ غارها برسيم . اين گذشتهء بشكوه و بسيار دراز دامن و سرشار از افتخار ، بخش مهمّى از تمدن بشرى را به تصوير مىكشد و مردمانِ اين دو سرزمين كهن را به پيگيرى و تكاپو در راه پيشرفت و تعالى فرامىخواند . در طولِ ساليانِ گذشته ، پژوهش‌هاى چشمگيرى در رابطه با ميراث مشترك ايران و عراق به عنوان دو نمايندهء فرهنگ و تمدّنِ شرقى و خاورميانه ، به‌ويژه با تلاش مستشرقين و خاورشناسان كه روش‌هاى جديد و علمى پژوهش را بنياد نهاده‌اند و علوم باستان‌شناسى ، انسان‌شناسى و مطالعات در زمينهء تمدّن‌ها را پايه‌گذارى كرده‌اند ، صورت گرفته و در پى اين پژوهش‌ها ، مراكز علمى دو كشور ايران و عراق نيز به تدوين و نگارشِ كتابها و مقالاتى در حوزهء شناختن بهتر و كامل‌تر از ميراثِ گذشتگان خود ، پرداخته‌اند . « همايشِ ميراث مشتركِ ايران و عراق » در زمانى برپامىشود كه اگرچه جامعهء جهانى بيش از پيش به نزديكى كشورها ، و ملّت‌ها مىانديشد و سازمان‌ها و نهادهاى بين‌المللى هر روز بر قابليت‌ها و دستاوردهاى خود مىافزايد ، در عين حال ، ديدگاه‌ها و اقداماتِ مخرّبِ ضد انسانى و تنگ‌نظرانه ، در نقاط مختلف دنيا ، به خصوص ، خاورميانه ، ميراثِ جهانى صلح و احترام به انسان را به چالش مىكشند .