و مروج « وهابىگرى » شده بودند ، علماى عظام نجف اشرف ساكت نمىنشستند . البته بحث حوزوى در زمينه مسايل فلسفى ، كلامى ، فقهى و . . . از هزار سال پيش وجود داشته و اكنون هم وجود دارد ، ولى بحث و جدل نيكو ، با هتاكى و بىتقوايى و اتهام پراكنى ، فاصله‌اى نامحدود دارد و انصاف و عدل حكم مىكند كه به پيروى از ائمه هدى ( ع ) در مسايل عقيدتى و مباحثه با مخالفان ، همواره ادب و احترام را نگهداريم و اجازه ندهيم كه تكفير و تفسيق ! نتيجه پايانى يك مباحثه علمى و منطقى باشد . * دوستان و شاگردان علامه طباطبايى ، پاسخى بر اين اباطيل و اتهامات ندارند ؟ چرا ، بنده نخست به بهانه انتشار كتاب ترجمه‌اى او بنام « فرهنگ اسلامى » به نقد آن كتاب پرداختم « 1 » كه در مجله « مجموعه حكمت » - / چاپ قم ، منتشر گرديد و قصد داشتم كه در شماره بعد ، به نقد كتاب ديگر وى - / « حول الميزان » - / بپردازم كه مرحوم علامه طباطبايى وقتى از آن با خبر شدند ، به من فرمودند : « ادامه امر ضرورتى ندارد . ما يك حرف‌هايى زده‌ايم ، بعضىها لپّ مطلب را متوجّه نشده‌اند ، اين است كه به اين قبيل امور متوسّل شده‌اند . بهتر است موضوع را مسكوت بگذاريد » و ما هم امر استاد را اطاعت كرديم و به نقد « حول الميزان » نپرداختيم و متأسفانه چندى نگذشت كه مؤلف نام‌برده ، در عنفوان جوانى ، به رحمت حق پيوست .

--> ( 1 ) . اين كتاب ترجمه بخشى از كتاب « روح الدين الاسلامى » تاليف « عبر الفتاح طباره » چاپ بيروت بود .