حقيقى و ملحوظ بالاستقلال در غير محاسبه توحيد ذاتى مىباشد . بر دعواى مذكور براهين قاطعه اقامه فرموده و از انوار آل‌البيت عليهم السّلام خصوصا از خطبه‌هاى نورانى ابو الائمه سيّد الموحدين عليه السّلام شواهد و بيناتى آورده‌اند . پايان تأليف اين رساله در شب يكشنبه پنجم ذى الحجه سال 1356 هجرى قمرى و تبييض [ پاكنويس ] آن در بيست و دوم محرم سال 1361 هجرى قمرى در قريه شادآباد تبريز بوده است . 3 - رساله‌اى در اسماء اللّه تعالى اين رساله مشتمل بر شش فصل است و مقصود آن بزرگوار در اين رساله بيان تعيناتى است كه از هستى مطلق و حضرت واجب تعالى ظهور مىكند به اين تقرير كه در رساله توحيد ذاتى ثابت شد كه حقيقت مطلقه فرض دومى براى آن ممتنع است عليهذا در آن حقيقت صرفه هيچ‌گونه كثرت مفهومى و مصداقى راه ندارد و هر تعينى كه فرض شود به‌ناچار متأخر از مرتبهء ذات مقدسه است . از آن نظر كه حقيقت صرفه كل الكمال است ناگزير مسمى به همهء اسماء كماليه است و دراين‌باره از برهان و قرآن و آثار آل‌البيت عليهم السّلام بهره‌بردارى فرموده ، سپس اسماء الهى را كه در قرآن مجيد آمده است به ترتيب حروف تهجى ذكر مىفرمايند و آمارش را در اين رساله يكصد و هفده ولى در تفسير الميزان يكصد و بيست و هفت اسم اعلان مىفرمايند ، آن‌گاه بعضى از رواياتى كه در مقام احصاء اسماء اللّه شريفه مىباشند نقل مىنمايد و بعد از آن راه تفسير اسماء اللّه تعالى را توضيح داده و بيان مىفرمايد كه بعضى از اسماء شريفه اوسع از بعضى ديگرند و كيفيت تفرع بعضى از اسماء را بر بعضى با تحليل ويژه‌اى به ثبوت