مطالب اندكى نسبت به فصول ديگر كتاب بيان شده است ، با اين‌كه علّامه در فقه و اصول استاد بودند و ذوق فقهى بسيار روان و نزديك به واقع داشتند ، و مدتها اين دو درس را در حدّ سطح و خارج در حوزه تدريس نموده و فضلاء از محضرش استفاده مىكردند ، به‌علّت وجود افرادى شايسته در مقام تدريس اين دو درس در حوزه علميه قم ، درس فقه و اصولش را تعطيل ، و به تدريس تفسير و فلسفه كه هم مورد نياز و هم استاد به اين دو بسيار علاقمند بوده مىپردازند كه نتايج شايان آن بر اهل علم بسيار روشن و نياز به توضيح ندارد . فصل هفتم ، به بعد رياضى و فلكى استاد علّامه طباطبايى اختصاص دارد ، و يكى از ابعاد مخفى و پنهانى استاد بوده كه او به‌خوبى از رياضيات عالى آگاهى داشته و در حوزه علميه رساله « اكر » و شرح « چغمينى » و « تشريح الافلاك » تدريس مىكرد و از هيأت جديد ، هيأت « فانديك » و ديگر كتابهايى را كه در اين زمينه نوشته شده بود به‌دقت خوانده و از سير آن در جهان آگاهى داشت . و چگونگى نصب دائره هنديه در مدرسهء حجتيه قم جهت تعيين سمت قبله و تشخيص خط نصف النهار ، از آثار علمى و عملى ايشان بوده است . فصل هشتم ، به بعد ادبى استاد اختصاص يافته و در اين فصل اشاره‌اى به روح ادبى او ، و اين‌كه در سرودن اشعار عرفانى با لطيف‌ترين معانى يد طولايى داشت ، و اشاره‌اى به هنر خطاطى او ، قريحه و ذوق شعرى ايشان شده است و همچنين چند غزل از آن مرحوم با عناوين « مرا تنها برد » ، « هنر عشق » ، « پيام نسيم » و ابياتى چند از استاد حسن‌زاده آملى و استاد شهريار كه به ياد استاد علّامه طباطبايى سروده‌اند آورده شده است .