امراى لشكر به مناسبت اين كه مادر حسن مثنّى از بنى فزاره بوده ، شفاعت نموده و مانع شده بود كه اگر امير عبيداللّه بعد از اطلاع او را به‌من داد فبها والّا هرچه خواست خواهد كرد ، پس مجروحاً و اسيراً به كوفه حمل شده و عبيدالله - لعنه الله - بعد از اطلاع از كيفيت حال ، او را به اسماء بخشيده بوده و اسماء زخم‌هاى حسن را معالجه كرده ؛ بعد از بهبودى او به مدينه رهسپار شده بود . و صدقات اميرالمؤمنين ( ع ) دست حسن مثنّى بوده و او را با عمويش عمر بن على و حجاج در سر همان صدقات قضية معروفه‌اى است . و عبدالرحمن بن اشعث به جانب حسن مثنّى دعوت مىكرده . بعد از قتل عبدالرحمن مدتى پنهان شده بوده تا اين كه وليد بن عبدالملك دسيسه كرده و مسمومش كرده و به همان سم ، حسن مثنّى وفات كرد و سنّش وقتِ وفات سى و پنج بوده و اشبه الناس بوده به رسول الله ( ص ) .