خارج موجود مىشوند و در اصطلاح معروف حكماء به اين دسته از مفاهيم « معقولات اوليّه » مىگويند . مفاهيم اعتبارى ( در اصطلاح فلسفه ) آن مفاهيم عقلى و كلى هستند كه داراى چنين ويژگى نيستند ، يعنى مصداق آنها هم در ذهن و هم در خارج تحقق ندارد ، بلكه مصداق آنها يا ذهنى محض است و هيچگاه در خارج تحقق نمىيابد ، اين دسته همان معقولات ثانيه منطقى مىباشند و دسته ديگر مفاهيمى هستند كه مصداق آنها عين خارجيت ( يا بطلان محض به لحاظ خارج مانند مفهوم عدم ) است و اين مفاهيم ، همان معقولات ثانيه فلسفى مىباشند « 1 » . در مورد اينكه چرا اين دسته از مفاهيم ( معقولات ثانيه ) را اعتبارى ناميده‌اند ، در اصول فلسفه گفته‌اند : « اين‌گونه مفاهيم اگرچه مهيت و حاكى از خارج نيستند ، ولى يكنوع وصف حكايت براى آنها اثبات نموده و « اعتبار » كاشفيت و بيرون‌نمايى را به آنها مىدهيم و از همين روى نام اعتبارى روى آنها مىگذاريم » « 2 » . بنابراين اصطلاحى كه مصنف ، در مورد مفاهيمى كه به عنوان معقولات اوليّه ( اولى ) معروفند ، به كار برده است ، اصطلاح « مفهوم حقيقى » يا مفهوم ماهوى است . بر اين اساس مىتوان گفت : بحث مربوط به معقولات اوليه همان بحث معروف وجود ذهنى است كه مىگوئيم : « للشىء غير الكون فى الاعيان * كون بنفسه لدى الاذهان »

--> ( 1 ) الحقيقى هو المفهوم الذى يوجد تارة بوجود خارجى فيترتب عليه آثاره و تارة بوجود ذهنى لا يترتب عليه آثاره ، و هذا هو الماهية ، و الاعتبارى ما كان بخلاف ذلك و هو اما من المفاهيم التى حيثية مصداقها حيثية انه فى الخارج . . . و اما من المفاهيم التى حيثية مصداقها حيثية انه فى الذهن . . . ( بداية الحكمه ، مرحله 11 ، فصل 9 ) . ( 2 ) اصول فلسفه و روش رئاليسم ، ج 2 ، ص 53 - 52 .