ج ) امام باقر عليه السلام پنجمين پيشوا خداى برتر از قياس ابوبصير روايت مىكند كه مردى پيش امام باقر آمد و پرسيد : يا ابا جعفر ! از خدايت به من بگو كه كِى بوده است ؟ امام فرمود : واى بر تو ، به چيزى كه نباشد ، مىگويند كه كِى بوده است . خداوند تبارك و تعالى ، همواره حى بوده ، بدون كيفيت و چگونگى زمانى نبوده است كه او نباشد ، چگونه باشد ، كجا باشد ، چه زمانى باشد . در داخل چيزى باشد ، روى چيزى باشد و بر مكان خود . جايى معنى كند و ابداع نمايد ! او ، بعد از آن‌كه چيزى را آفريد ، قوى و نيرومند نمىشود ( مانند انسان‌ها ) و نه ضعيف بوده است پيش از آن‌كه چيزى را به وجود آورد . نه پيش از خَلقش ، وحشت داشته و نه شبيه چيزى است كه به وجود آورده است . او ، خالى از قدرت آفرينش ، پيش از تكوين آن نبوده است و بعد از رفتن آن ، خالى از آن باشد ( به مانندِ ممكنات ) او همواره حيات داشته بى آن‌كه از موجودى ، حيات بگيرد و خداى و پادشاه توان‌مندى بود ، قبل از آن‌كه چيزى آفريند و پادشاه قدرت‌مندى بود بعد از آن‌كه جهان را آفريد . بر وجود وهستى اش ، كيفيت مطرح نيست . او مكانى ندارد ، حدى ندارد ، با شبيه و مثل خود ، شناخته نمىشود . طول بقاى او ، پيرش نمىكند و از چيزى ضعف نشان نمىدهد . چيزى او را نمىترساند . همه موجودات از ترس او ، لرزانند . او همواره وجود داشته ، با وجود ذاتى نه عارضه‌اى كه از ديگرى عاريه نمايد . وجودش نه قابل وصف است و نه كيفيت قابل تعريف دارد و نه به دنبال چيزى بوده است . نه مكانى داشته كه مجاور چيزى شود . بلكه زنده شناخته شده‌اى بود و پادشاهى