نويسنده مقاله حديث از اين مسئله آگاه بوده كه بين شيعه و سُنّى در اين مسئله كه به احاديث « روايت » مىگويند اختلاف وجود دارد ، اما او فكر مىكند كه اختلاف آنان در اين مسئله است كه شيعيان تنها احاديثى را كه از خاندان امام على نقل كنند ، قبول دارند ، اما اين صحيح نيست ، چرا كه روايات بسيار زيادى از منابع ديگر نيز در كتاب‌هاى شيعه نقل شده است . آنچه نويسنده به آن اشاره كرده اين است كه متون احاديثى كه شيعيان نقل كرده‌اند ، به سخنان پيامبر محدود نمىشود ، بلكه سخنان امامان را نيز در بر مىگيرد . به طور خلاصه ، مجموعه احاديث اهل تسنن ، مثل البخارى و مسلم ، از جمله سخنانى است كه از پيامبر و از قول ايشان است . اما مجموعه كتب احاديث تشيع - مثل كافى كلينى - علاوه بر پيامبر ، شامل سخنانى است كه از ائمه ، يا از قول دوازده امام مىباشد . طبيعتاً شيعيان بين‌احاديث تفاوت قائل مىشوند ، بنابراين احاديثى كه از پيامبر نقل مىشود از راويان معتبر و ذى صلاح است . اما با وجود اين همه احاديث با هم و بر اساس موضوع جمع‌آورى شده‌اند ، نه نويسنده و گوينده . معروف‌ترين و معتبرترين مجموعه‌هاى حديث در مذهب تشيع چهار كتاب است كه از لحاظ اهميت براى شيعيان ، مانند شش جلد كتاب اهل تسنن است . اين مجموعه‌ها عبارتند از : الكافى فى علم الدين ( كافى در علم دين ) نوشته ثقة الاسلام محمد بن يعقوب الكلينى ( وفات 329 ه . ق / 940 م ) ، من لا يحضره الفقيه ( نيازهاى يك فقيه ) نوشته شيخ الصدوق محمد بن على بابويه القمى ( وفات 381 ه . ق / 991 م ) تهذيب الاحكام ( تصحيح قوانين ) نوشته شيخ الطايفه محمد الطوسى ( م 460 ه . ق / 1068 م ) و الاستبصار فى ما اختلف فيه من الاخبار ( تفكر در روايات مختلف ) باز نوشته الطوسى . كتاب حاضر خطابه‌ها ، سخنان ( روايات ) ، دعاها و نوشته‌هايى كه در اين كتاب ترجمه شده ،