آن تدبيرها و رازها نهان است ، از ميان جمع كاتبان به كسى مخصوص دار كه صالح‌تر از ديگران است . كسى كه مكرمت - در حقّ وى - او را به طغيان نكشاند و بر تو دير نگرداند ، آنان‌كه در جمع حاضران مخالفت تواند و غفلتش سبب نشود كه در رساندن نامه‌هاى عاملانت به تو و نوشتن پاسخ درست آن‌ها از تو ، به آنان سهل‌انگارى كند و در آن‌چه براى تو مىگيرد و آنچه از جانب تو مىدهد فروگذارى . پيمانى را كه به - سود - تو بسته ، سست نگرداند و در به هم زدن پيمانى كه به زيان توست در نماند . و قدر خود را در كارها بداند ، چه آن كه قدر خود را نداند ، در شناختن قدر جز خود ، نادان‌تر بود و در مانَد . و در گُزيدن اين كاتبان تنها به فراست و اطمينان و خوش گمانى خود ، اعتماد مكن كه مردم براى جلب نظر واليان به آراستن ظاهر مىپردازند ، و خوش خدمتى را پيشه مىسازند اما در پس آن ، نه خيرخواهى است و نه از امانتْ نشان . ليكن آنان را بيازماى به خدمتى كه براى واليان نيكوكار پيش از تو عهده دار بودند ، آن كس را جست‌وجو كن كه ميان همگان اثرى نيكو نهاده و به امانت از همه شناخته‌تر است - و امتحان خود را داده - كه اين نشانه خيرخواهى تو براى - دين - خداست و براى كسى كه كار او بر عهده شماست . و بر سر هر يك از كارهايت مهترى از آنان بگمار كه نه بزرگى كار او را ناتوان سازد و نه بسيارى آن ، وى را پريشان ، و هر عيب كه در كاتبان توست و تو از آن غافل شَوى به عهده تو ماند . ديگر اين‌كه ، نيكى به بازرگان و صنعت‌گران را بر خود بپذير و سفارش كردن به