ترديدى كه براى ايشان نسبت به شهود و لقا و ديدار پروردگار روى داده است - در حالى كه اين ترديد براى ايشان به هيچ روى روا نيست - از ايشان زدوده گردد . و چگونه شك و ترديد در اين مورد روا باشد ، در حالى كه « خداوند بر همهء اشياء احاطه دارد » و « اول و آخر و ظاهر و باطن فقط او است » و « به هر سو كه رو بياورى خدا را مىيابى » ، و « هيچ سه نفرى نيستند كه با هم نجوى كنند مگر اينكه خداوند چهارمين آنها است و نه هيچ پنج نفرى مگر اينكه او ششم آنها است » ، و « او با شماست هرجا كه باشيد » ، و كسى كه شأن او اين باشد ، كجا مىشود كه شهود و لقايش مورد ترديد و دودلى قرار گيرد ؟ اما شك و ترديد در آيات و آثار و نشانه‌هايش رواست كه آن هم به زودى حقيقتش ظهور كرده و ارتياب و ترديد را از ميان خواهد برد . پس اين را بدان ! اين مطلبى را كه ذكر كرديم ، با آنچه كه از حضرت على عليه السّلام در كتاب « توحيد » « 1 » روايت شده كه آن حضرت فرمودند : مقصود از كلمهء لقا كه در قرآن به كار رفته است بعث و برانگيختن است منافات ندارد ، زيرا سخن ما چنان كه پيداست دربارهء مستعمل‌فيه مفهوم است ، نه دربارهء مصداق آن . پس آشكار است كه بعث و برانگيختن از مصاديق لقا است ، چنان كه پاره‌اى از آيات و روايات در اين زمينه خواهد آمد . و از سخن خداوند سبحان نيز اين مطلب دريافت مىشود ؛ آنجا كه مىفرمايد : يُنْذِرُونَكُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا . « 2 » ( شما را از مواجه شدن با اين روز سخت بترسانند . ) و نيز مىفرمايد : أَ إِذا ضَلَلْنا فِي الْأَرْضِ أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ . « 3 » ( كافران گويند كه آيا پس از آنكه ما در زمين نابود شديم باز از نو زنده خواهيم شد ، بلى البته زنده خواهند شد ، ليكن آنها به شهود لقاى خدايشان و به روز حساب اعمالشان

--> ( 1 ) . توحيد صدوق ، ص 267 . - و . ( 2 ) . انعام / 130 ( 3 ) . سجده / 10