اللَّه التّامة ، من كلّ عين لامة ، و من كلّ شيطان و هامة » . [ كنز العمال 5 / 195 ] از « حارث » از حضرت على عليه السّلام روايت مىكند كه « جبرئيل » حضور مبارك رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شرفياب شد و حضرت را اندوهناك يافت . پرسيد : اى محمد ! اين چه اندوهى است كه بر چهره‌ات مىبينم ؟ رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در پاسخ فرمود : اندوه من از آن است كه حسنين به چشم زخم مبتلا گرديده‌اند . « جبرئيل » گفت : چشم زخم را ناديده مگير و حقيقت آن را تصديق كن . چرا براى دفع آفت از چشم زخم ، از اين كلمات استفاده نمىكنى ؟ پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله پرسيد : چه كلماتى ؟ عرض كرد بگو : « اللَّهمّ يا ذا السلطان العظيم ، ذا المنّ القديم ، ذا الرّحمة الكريم ، و هى الكلمات التّامات ، و الدّعواة المستجابات ؛ عاف الحسن و الحسين من انفس الجنّ و اعين الانس » رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله اين كلمات را به زبان آورد ، بلافاصله حسنين عليهما السّلام بهبود يافتند ، از جا برخاستند و به بازى پرداختند . به دنبال اين ماجرا ، پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : خود و زنان و فرزندانتان را با اين تعويذ ، از هر گزندى آسوده بسازيد ؛ براى اينكه هيچ تعويذ كننده‌اى ، بهتر از اين ، تعويذى در اختيار ندارد . « متّقى » پس از نقل حديث مزبور ، گروهى از محدثان را كه راوى اين خبر بودند ، نام برده است . [ هيثمى در مجمع 10 / 188 ] از « عبد الرحمن عوف » از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله روايت مىكند كه اين تعويذ : « سمع اللَّه داعيا لمن دعا ، ما وراء الله مرمى لمن رمى » ، تعويذ ابراهيم عليه السّلام است كه بوسيله آن فرزندان خود ، اسماعيل و اسحاق ، را تعويذ مىكرده و من هم حسنين را با آن تعويذ مىكنم . و « بزّاز » نيز راوى آنست . مؤلف گويد : « محب طبرى » حديث مورد بحث را در [ ذخائر ص 134 ] از « عبد الرحمن عوف » روايت كرده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله خطاب به او ، فرمود : اى عبد الرحمن ! آيا مىخواهى تعويذى را كه حضرت ابراهيم عليه السّلام فرزندانش ، اسحاق