مؤلف گويد : « طبرى » همين روايت را در صحفه 132 با اندك اختلافى آورده است و مىگويد : « حافظ دمشقى » هم به ذكر آن پرداخته است . و « هيثمى » در [ مجمع 9 / 179 ] متذكر آن شده و گفته است : « ابو يعلى » و « بزّاز » و « طبرانى » به مختصرى از آن ، اكتفا نموده‌اند . [ همان كتاب ص 123 ] از « اسرائيل » نقل مىكند كه از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : كسى كه حسنين عليهما السّلام را دوست بدارد ، مرا دوست داشته است و كسى كه آنها را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته است . « ابو سعيد » اين حديث را در « شرف النبوة » نقل نموده است . [ همان كتاب ص 124 ] از « عبد الله » نقل كرده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : اين دو بزرگوار ، فرزندان مناند ؛ كسى كه حسنين را دوست بدارد ، مرا دوست داشته است . « ابن سرى » و مؤلف « الصفوه » اين حديث را نقل كرده‌اند . مؤلف گويد : « هيثمى » هم در [ مجمع 9 / 180 ] با اندك اختلاف لفظى ، متعرض آن شده است و از « عبد الله بن مسعود » روايت كرده كه پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله در حق حسنين عليهما السّلام ، فرمود : بار پروردگارا ! آنها را دوست مىدارم ، پس تو هم دوستشان بدار و كسى كه آنها را دوست بدارد ، مرا دوست داشته است . « بزّاز » اين حديث را نقل كرده و سندش خوب است . [ همان كتاب ص 124 ] از « سعيد بن راشد » روايت مىكند كه حسنين عليهما السّلام بسوى رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شتافتند ، هنگامى كه به خدمت پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله رسيدند ، هر دو را به سينه چسبانيد و فرمود : اين دو ، دو دسته گل خوشبوى دنياى مناند ؛ كسى كه مرا دوست مىدارد ، بايد آنها را هم دوست بدارد . « ابن بنت منيع » اين حديث را روايت كرده است . [ هيثمى در مجمع 9 / 185 ] از حضرت على عليه السّلام روايت مىكند كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله درباره حسين بن على عليه السّلام ، فرمود : كسى كه اين بزرگوار را دوست