رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : حسن و حسين دو فرزند مناند ؛ كسى كه آنها را دوست بدارد ، مرا دوست داشته است و كسى كه مرا دوست بدارد ، خداى تعالى او را دوست مىدارد و كسى كه خدا او را دوست بدارد ، به بهشت مىرود و كسى كه با آنها دشمنى ورزد ، با من دشمنى كرده است و كسى كه با من دشمنى كند ، خدا او را به دوزخ مىبرد . « حاكم » گويد : اين حديث طبق نظر « بخارى » و « مسلم » ، از احاديث صحيح است . [ همان كتاب 3 / 166 ] به سند خود ، از « ابو هريره » روايت مىكند كه در يكى از روزها ، حضرت رسول اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله را ديدم كه حسن و حسين را به دوش خود نهاده و به جانب ما مىآيد و هر بار ، يكى از آنها را مىبوسد . همين كه به جمع ما رسيد ، يكى از اصحاب پرسيد : يا رسول الله ! آيا اين دو فرزندت را دوست مىدارى ؟ حضرت فرمود : آرى ! كسى كه اين دو دلبندم را دوست بدارد ، مرا دوست داشته است و كسى كه با آنها كينه‌توزى نمايد ، با من كينه‌توزى كرده است . « حاكم » گفته است كه سند اين روايت ، صحيح است . مؤلف گويد : « احمد حنبل » اين حديث را در [ مسند 2 / 440 ] ، « هيثمى » در [ مجمع 9 / 179 ] و « بزّاز » هم ، روايت كرده‌اند . [ همان كتاب 3 / 171 ] از « ابو حازم » روايت مىكند كه بخاطر دارم كه حضرت امام حسن عليه السّلام رحلت كرده بود ، امام حسين عليه السّلام به « سعيد بن عاص » - حاكم مدينه - كه در تشييع جنازهء آن حضرت حضور داشت ، با ناراحتى گفت : به جلو برو و بر امام حسن عليه السّلام نماز بگزار و اگر روش معمول چنين نبود هرگز تو را به پيشنمازى وا نمىداشتم ! ! « 1 » « ابو هريره » مىگويد : هنگامى كه اين طرز برخورد آنها را مشاهده كردم ، گفتم : در اين هنگام كه مىخواهيد فرزند پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله خود را دفن

--> « 1 » محققين شيعه از جمله علامه قرشى در كتاب « حياة الحسن عليه السّلام » بعد از نقل اين مطلب ، آن را رد كرده و فرموده كه فقط « سعيد بن عاص » در تشييع جنازه شركت داشت و چگونه امكان دارد امام حسين عليه السّلام او را به چنين كارى بگمارد .