مىخنديد . و هر گاه غمگين مىشد مىفرمود : اعرابى چه مىكند ؟ كاش نزد ما مىآمد [ و با سخنانش ما را مىخندانيد ] . 66 . امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله بيشتر اوقات رو به قبله مىنشست . 67 . به روايت طبرسى : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله چنان بود كه كودك را براى دعاى بركت يا نامگذارى حضور انورش مىآوردند و آن حضرت به احترام كسانش او را در دامن خود مىنشانيد ، و گاه مىشد كه كودك در دامان آن حضرت ادرار مىكرد ، برخى از كسانى كه ناظر بودند به روى كودك فرياد مىزدند ، پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله مىفرمود : با تندى از ادرار كودك جلوگيرى نكنيد ، او را رها كنيد تا كاملا ادرار كند . آن‌گاه به دعا و نامگذارى وى مىپرداخت و كسان كودك نيز خوشحال مىشدند و آزردگى و ملالت خاطرى از اين حادثه در پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله نمىديدند ، و چون از نزد آن حضرت بازمىگشتند ايشان لباس خود را آب مىكشيد . 68 . و نيز گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هنگامى كه سواره بود نمىگذاشت كسى پياده همراه او حركت كند ، يا او را با خود سوار مىكرد ، و اگر وى نمىپذيرفت حضرت مىفرمود : جلوتر برو و هر جا در نظر دارى منتظر من بمان . 69 . در اخبار آمده : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هيچ گاه براى خود از كسى انتقام نگرفت ، بلكه آزار دهندگان را مىبخشيد و از آنان گذشت مىفرمود . 70 . به روايت طبرسى : . . . ( مانند روايت 61 است ) 71 . و نيز گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله اگر يكى از يارانش را سه روز پياپى نمىديد از حال وى جويا مىشد ، اگر در سفر بود برايش دعا مىكرد ، اگر در شهر بود به ديدارش مىرفت ، و اگر بيمار بود از او عيادت مىفرمود . 72 . انس گويد : نه سال خدمتگزارى پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله كردم ، هرگز ياد ندارم كه در اين مدت به من فرموده باشد : چرا فلان كار را نكردى ؟ ! و هرگز در كارى بر من ايراد نگرفت .