تغيير مىكرد و نماز خواندنش زياد مىشد ، و در دعا و درخواست از خداوند بسيار زارى و تضرع مىكرد و از خدا ترسان بود . 337 ) رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله هر گاه از امرى غمگين مىشد ، با نماز خواندن و روزه گرفتن بر دفع آن غم يارى مىجست . 338 ) على عليه السّلام فرمود : چون ماه شعبان فرا مىرسيد ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در اول آن ، سه روز ، و در وسط آن سه روز ، و در آخر آن سه روز روزه مىگرفت ، و دو روز به ماه مبارك رمضان مانده روزه نمىگرفت ، سپس ماه رمضان را روزه مىداشت . 339 ) امام صادق عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله چون مىخواست افطار كند با حلوا آغاز مىكرد ، و اگر حلوا نبود با يك حبّه قند يا خرما افطار مىفرمود ، و اگر هيچ كدام نبود با آب نيم گرم افطار مىنمود . 340 ) جابر گويد : امام باقر عليه السّلام فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با دو چيز سياه افطار مىكرد . پرسيدم : دو چيز سياه چيست ؟ فرمود : يكى خرماى خشك و آب ، و ديگرى خرماى تازه و آب . 341 ) رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله با خرما افطار مىكرد ، و هر گاه شكر مىيافت با آن افطار مىنمود . 342 ) امام صادق عليه السّلام فرمود : چون دههء آخر ماه مبارك رمضان مىرسيد ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كمر همّت مىبست و از نزديكى كردن با زنانش احتراز مىكرد و شب‌زنده‌دارى مىنمود و خود را براى عبادت فارغ مىساخت . به روايت ديگر : خود به عبادت مىكوشيد و خانواده‌اش را نيز به كوشش وامىداشت و آنان را از خواب بيدار مىكرد . 343 ) شيخ طوسى رحمه اللَّه گويد : آنچه از سنّت رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ثابت شده اين است كه آن حضرت خود متصدى رؤيت هلال ماه مبارك رمضان مىشد و در جستجوى آن برمىآمد .