به سوى اهل خانه حمل مىفرمود و با غنى و فقير يكسان مصافحه مىكرد و دست خود را نمىكشيد تا طرف دست خود را بكشد ، به هر كس مىرسيد ، سلام مىكرد ؛ چه توان‌گر ، چه درويش و چه كوچك و چه بزرگ . اگر به خوردن چيزى دعوت مىشد ، آن را كوچك نمىشمرد ؛ هرچند خرمايى پوسيده باشد . مخارج زندگى آن جناب سبك و داراى طبع بزرگ و خوش‌معاشرت و خوش‌رو بود . بدون اين‌كه بخندد ، هميشه تبسمى بر لب داشت و بدون اين‌كه چهره‌اش در هم كشيده باشد ، اندوهگين به نظر مىرسيد . بدون اين‌كه از خود ذلتى نشان دهد ، همواره متواضع بود و بدون اين‌كه اسراف بورزد ، سخى بود . دل‌نازك و به همهء مسلمانان مهربان بود . هرگز از روى سيرى آروغ نزد و هرگز دست طمع به سوى چيزى دراز نفرمود . « 1 » 53 . طبرسى نيز نقل كرده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله عادتش اين بود كه به آينه نگاه مىكرد و موى سرش را صاف مىكرد و شانه مىزد . و چه بسا اين كار را در برابر آب انجام مىداد و موى سر خود را درست مىكرد ، نه تنها براى خاندان خود ، بلكه براى اصحاب خويش نيز تجمل مىكرد و مىفرمود : خدا دوست دارد كه بنده‌اش وقتى براى ديدن برادران از خانه بيرون مىرود ، خود را آماده كرده ، زينت كند . « 2 » 54 . شيخ صدوق از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : از پنج چيز تا هنگام مرگ دست برنمىدارم : روى زمين با بردگان غذا خوردن ، بر الاغ بىپالان سوار شدن ، « بز » را با دست خود دوشيدن ، لباس پشمينه پوشيدن و به كودكان سلام كردن ، تا اين‌كه پس از من سنت شود » . « 3 »

--> ( 1 ) . ارشاد القلوب ، باب 32 ، ص 155 ( 2 ) . مكارم الاخلاق ، ج 1 ، ص 36 ( 3 ) . علل الشرايع ، ج 1 ، ص 124 ؛ عيون ، ج 2 ، ص 81 ؛ خصال ، باب الخمس و مجالس ، ص 72 ؛ مكارم الاخلاق ، ج 1 ، ص 131 و مجموعة الورام ، ج 3 ، ص 156 و في بعضها : و خصفى النعل بيدي