بيرون آورد ، ابتدا آن را از طرف چپ بيرون مىآورد . و از كارهايش موقع پوشيدن لباس جديد ، حمد و ستايش خدا بود . سپس نيازمندى را طلب مىكرد و لباس كهنهء خود را به او مىداد و مىفرمود : « هر مسلمانى براى خشنودى خدا ، لباس كهنهء خود را به تن مسلمان فقيرى بپوشاند ، در ضمانت ، پناه و خير خداى متعال خواهد بود تا زمانى كه آن لباس به تن آن فقير است ، خواه شخص دهنده زنده باشد ، يا مرده » . « 1 » 360 . و نيز در مكارم گويد : و چون آن جناب لباسى مىپوشيد و برمىخاست ، پيش از آنكه از منزل خارج شود ، مىفرمود : « خدايا ، به واسطهء تو خود را پوشاندم و به سوى تو متوجه شدم و به تو چنگ زدم و بر تو توكل كردم . خدايا ، تو مورد اعتماد و اميد منى . خدايا ، مهمات مرا كفايت كن و نيز به آنچه اهميت نمىدهم و به آنچه تو داناترى ، مرا حمايت فرما . همسايگى تو ، عزيز و ثنا و حمد تو بزرگ باد ؛ جز تو خدايى نيست . خدايا ، پرهيزكارى را زاد و توشهء من قرار ده و گناهم را ببخش و به هر سو كه متوجه شوم به خير و خوبى متوجه ساز » . بعد به كار خود مىرسيد . « 2 » دعاى آن حضرت هنگام برخاستن از مجلس 361 . غزالى در كتاب احياء العلوم نقل مىكند كه آن حضرت هر وقت از مجلسى برمىخاست ، مىگفت : « خدايا ، تو از هر عيبى منزهى . و حمد و ستايش از آن توست . گواهى مىدهم كه جز تو خدايى نيست ، از تو آمرزش مىخواهم و به سوى تو برمىگردم » . « 3 » دعاى آن حضرت هنگام ورود به مسجد و خروج از آن 362 . شيخ در كتاب مجالس با ذكر سند از « عبد اللَّه بن الحسن » از مادر گرامىاش

--> ( 1 ) . مكارم الاخلاق ، ج 1 ، ص 38 ( 2 ) . همان ( 3 ) . احياء العلوم ، ج 2 ، ص 363