اين معنا را صدوق در علل نقل كرده ، همچنين شيخ طوسى در تهذيب و ابن طاووس در فلاح السائل و ديگران نيز روايت كرده‌اند . در بعضى روايات لفظ « حسن » نقل شده ولى « حسين » معروف‌تر است . 289 . در كتاب دعائم از امام صادق عليه السلام از اجداد پاكش روايت شده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله موقع گفتن « تكبيرةالاحرام » و همچنين هنگام گفتن « تكبيرهاى ركوع » و پس از برخاستن از آن ، دست‌هايش را محاذى گوش‌ها براى تكبير بلند مىكرد . « 1 » 290 . « سيارى » در كتاب التنزيل و التحريف از امام باقر عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله در نماز « بسم اللَّه الرحمن الرحيم » را آشكار مىكرد . و صدايش را به آن بلند مىنمود » . « 2 » 291 . عياشى در تفسير خود از امام صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله وقتى با مردم نماز مىخواند « بسم اللَّه » را آشكار مىكرد » . « 3 » 292 . در كتاب جعفريات به طور اسناد از امام صادق عليه السلام از اجداد بزرگوارش از على عليه السلام نقل شده كه فرمود : « هر وقت رسول خدا صلى الله عليه و آله را در نماز حالت « خميازه » عارض مىشد ، دست راستش را جلوى دهان خود مىگرفت » . « 4 » در كتاب دعائم مثل آن نقل شده است . 293 . و نيز در جعفريات با سند گذشته ، از على عليه السلام روايت شده كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله گاهى در حال نماز دست خود را به محاسن شريف مىكشيد .

--> ( 1 ) . دعائم ، ج 1 ، ص 164 ؛ المجالس ، ص 245 و المستدرك ، ج 1 ، ص 272 ( 2 ) . المستدرك ، ج 1 ، ص 276 و رواه العياشي في تفسيره ، ج 1 ، ص 20 ( 3 ) . تفسير عياشى ، ج 2 ، ص 295 و رواه ايضاً عن ابي حمزه ، عنه عليه السلام و فيه : و يرفع صوته بها : ج 1 ، ص 20 ( 4 ) . جعفريات ، ص 36 ؛ الدعائم ، ج 1 ، ص 177 و المستدرك ؛ ج 1 ، ص 404