سخن آنان را مىپذيرد . « 10 » علّامه طباطبائى فقه و اصول را نزد علّامه شيخ محمد حسين نائينى « 11 » و علّامه شيخ محمّد حسين كمپانى « 12 » و فلسفه را نزد سيّد حسين بادكوبه‌اى كه از شاگردان ( مرحوم جلوه و آقا على مدرّس ) بود ، فرا گرفت . « 13 »

--> ( 10 ) - آنچه دروس دينى را از ساير علوم متمايز مىسازد ، فراگيرى عميق علوم فلسفى و آموختن منطق و كلام در كنار فقه و علم اصول بطور گسترده مىباشد . اين نوع تعلّم به طالب حوزه توانايى خاصّى در جدل و استدلال و قدرت بحث و مجادله و تصرّف در الفاظ و مدلولات آن اعطاء مىكند . ( ن . ك : مقدّمه مترجمان : صادق نشأت و عبد النعيم حسنين بر كتاب : جمال الدّين اسدآبادى ، تأليف : ميرزا لطف اللّه خان ، ص : 12 - 13 ) . ( 11 ) - شيخ محمّد حسين نائينى غروى پسر ميرزا عبد الرحيم شيخ الاسلام در شهر نايين در سال 1277 هجرى قمرى متولّد شد . در سامراء در درس ميرزا محمّد حسين شيرازى شركت مىكرد . پس از مسافرت به نجف به آخوند ملّا كاظم خراسانى پيوست و بعد از وفات آخوند خراسانى ، خود تدريس مىكرد . نائينى از علماى طراز اوّل و مراجع تقليد آن زمان بشمار مىرفت . جلسه درس مرحوم نائينى از بزرگترين مجالس درس در نجف بود و مرجعيّت دينى را پس از وفات شيخ الشريعه اصفهانى ، حائز گرديد . رساله مبسوطى در لباس مشكوك ، رساله‌اى در خيارات و معاطات و بيع فضولى ، رساله‌اى در ترتيب ، رساله‌اى در معانى حرفيه ، رساله‌اى در واجب تعبّدى و توصّلى و رساله‌اى در شرط متأخر و . . . نوشته است . ن . ك : سيّد محسن امين عاملى : اعيان الشيعة ، بيروت ، 1370 ، 44 / 258 و نيز كتاب : « احسن الوديعة فى تراجم مشاهير مجتهدى الشيعة » : 2 / 254 و معجم المؤلّفين : 9 / 242 . ( 12 ) - وى شيخ محمّد حسين بن حاج محمّد حسن معين التّجار اصفهانى نجفى مشهور به كمپانى ؛ از علماى بزرگ و فلاسفه عاليقدر مىباشد . در روز دوّم محرم سال 1296 ه . ق متولّد شد و از مشهورترين اساتيد در اصول و فلسفه بود . داراى آثار مهمّى در اصول و فقه و فلسفه است و اشعار و رجزهاى بسيارى دارد . از جمله كتب وى : نهاية الدّراية در حاشيه كفايه ، و اصول فقه ، حاشيهء مكاسب در فقه ، تحفة الحكيم ، منظومه‌اى در فلسفه و كتاب وسيله : رساله عمليّه براى مقلّدين ؛ وى در سال 1361 ه . ق وفات يافت . ( ن . ك : طبقات اعلام الشّيعة تأليف : آغابزرگ تهرانى ، نجف ، انتشارات علمى ، 1375 ، بخش دوّم از جلد اوّل ص : 560 . ( 13 ) - وى سيّد حسين بن رضا بن موسى حسينى بادكوبه‌اى از علماى بزرگ و فلاسفه عاليقدر بود . در يكى از روستاهاى بادكوب ( باكو ) در سال 1293 ه . ق متولّد شد . در فلسفه و علوم عقلى مشهور گرديد و به مهارت و خبره‌گى و تحقيق و دقّت معروف شد . ستارهء علمىاش در مجالس علمى نجف درخشيد . از جمله كتب وى : حاشيه‌اى بر كتاب طهارت در فقه ، حاشيه‌اى بر كتاب اسفار در فلسفه ، حاشيه‌اى بر كتاب شواهد . وى در سال 1353 ه . ق در نجف اشرف درگذشت . ( طبقات اعلام الشيعة ، بخش دوّم از جلد اوّل ص : 584 - 585 ) . در محضر درس سيّد ميرزا ابو الحسن بن محمّد طباطبائى حسينى اصفهانى مشهور به جلوه حاضر مىشد . جلوه در سال 1238 ه . ق در گجرات متولّد شد . به فلسفه علاقه وافرى داشت و در طلب آن كوشيد تا به مرحلهء والائى رسيد و در فلسفه مشهور گرديد . لذا در اواخر عمرش استاد حكماء اسلام بشمار مىرفت و سرانجام در تهران به تدريس اشتغال