نپرستيدند ، بلكه خداى تعالى آنان را براى اين كار واداشت ، تا اعتراضى باشد از ملائكه بر برترى آدم ، و رحمتى باشد از خدا براى او ، ولى محمّد صلّى اللّه عليه و آله را فضيلتى بالاتر از اين داد ، خداى عز و جل و علا با آن بزرگى و جبروتى كه دارد ، و با تمامى ملائكه‌اش ، بر محمد صلوات و درود فرستاد ، و صلوات فرستادن مؤمنين بر او را عبادت خود خواند ، و تو اى يهودى تصديق مىكنى كه اين فضيلت بزرگ‌تر است . « 1 » س 716 - چرا خداوند در آيه‌اى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را تنها رحمت آن كسانى معرفى كرده كه ايمان دارند « . . . يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ » « 2 » ولى در آيهء « وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ » « 3 » او را رحمت براى همه مردم معرفى كرده است ؟ ج - جواب اين است كه مقصود از رحمت در اين دو آيه مختلف است ، زيرا رحمت در آيهء اوّل ( سورهء توبه ، آيهء 61 ) ، رحمت فعلى است ، ولى رحمت در آيهء دوم ( سورهء انبياء ، آيهء 107 ) رحمت شأنى است . به اين معنا كه در آيه مورد بحث در ( سورهء توبه ) مىفرمايد : « مؤمنين از رحمت وجود تو برخوردارند » و در آن آيه مىفرمايد : « عالميان مىتوانند از رحمت وجود تو برخوردار شوند » و ميان اين دو تعبير هم منافاتى نيست . و به عبارتى ديگر ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هم رحمت است براى كسى كه حقيقتا به وى ايمان آورده ، چون خداوند به وسيله آن جناب او را از گرداب ضلالت نجات داده و عاقبت او را به كرامت و سعادت ختم كرده است .

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 1 ، ص 191 ، [ به نقل از الاحتجاج ؛ ج 1 ، ص 314 طبع نجف ] . ( 2 ) . سورهء توبه ، آيهء 61 . ( 3 ) . سورهء انبياء ، آيهء 107 .