الْحُسْنى » « 1 » و آيهء « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها » « 2 » و جملهء « لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى يُسَبِّحُ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ، و او راست اسماء حسنى ، تسبيح مىكند او را آنچه كه در آسمان‌ها و زمين است . » « 3 » و امثال آن برمىآيد كه هراسمى در عالم كه از جهت معنا احسن اسماء بوده باشد آن اسم از آن خداست ، پس نمىتوان اسماء حسنى را شمرده و به عدد معينى محدود كرد . ولى آن مقدارى كه در خود قرآن آمده است « صد و بيست و هفت » اسم است . « 4 » س 598 - آيا اسماء حسنى صرفا از آن خدا است يا ديگران هم از آن دارا هستند ؟ ج - از ظاهر جملهء « وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » و همچنين جملهء « لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » استفاده مىشود كه معانى اين اسماء را خداى تعالى به نحو اصالت داراست ، و ديگران به تبع او دارا هستند ، پس مالك حقيقى اين اسماء خداست ، و ديگران چيزى از آن را مالك نيستند مگر آنچه را كه خداوند به ايشان تمليك كرده باشد ، كه بعد از تمليك هم باز مالك است و از ملكش بيرون نرفته ، پس حقيقت علم ( مثلا ) از آن خدا است ، و غير از او كسى چيزى از اين حقيقت را مالك نيست مگر آنچه را كه او به ايشان بخشيده باشد كه باز مالك حقيقى همان مقدار هم خدا است ؛ چون بعد از تمليك از ملك و سلطنتش بيرون نرفته است . و از جملهء ادلهء بر اين معنا ، يعنى بر اينكه اسماء و اوصافى كه هم بر خدا اطلاق مىشود و هم بر غير او مشترك معنوى هستند ، اسمائى است كه به

--> ( 1 ) . سورهء طه ، آيهء 8 . ( 2 ) . سورهء اعراف ، آيهء 180 . ( 3 ) . سورهء حشر ، آيهء 24 . ( 4 ) . الميزان ؛ ج 8 ، ص 466 .