عصمت بيرون است و ادلّه عصمت انبياء را منزه از مخالفت چنين اوامر و نواهى نمىداند و اين خود روشن است . و بايد مقصود كسانى هم كه گفته‌اند : « انبياء با داشتن عصمت مىتوانند ترك اولى كنند و ترك اولى با عصمتشان منافات ندارد » همين باشد كه ما گفتيم و از همين ترك اولى يكى داستان آدم است كه بعد از آنكه از خوردن آن درخت منعش كرده بودند خورد . اين بود آن معنايى كه براى آيه به نظر ما رسيد ، معنايى كه با عصمت انبياء منافات نداشت ولى ديگر مفسران به خاطر اختلاف مذهبى كه در عصمت انبياء دارند در معناى اين آيه معركه‌اى به راه انداخته هريك آن را مطابق مذهبى كه در آن مسأله دارد معنا كرده است . « 1 » س 39 - چه فرقى بين « آدم » و « بنى آدم » است در نافرمانى خدا در برابر فراموشى و نسيان ، كه مجازات بنى آدم در اين نافرمانى منجر به كورى آنان در قيامت مىشود لكن درمورد مجازات آدم چنين نيست ؟ ج - داستان بهشت آدم با همه خصوصياتش مثالى است كه سرنوشت آينده يك‌يك فرزندان او را تا روز قيامت ممثّل مىكند ، با نهى آدم از نزديك شدن به درخت ، دعوت‌هاى دينى و هدايت الهى بعد از آدم را ممثل كرده ، و با نافرمانى آدم كه آن را نسيان عهد خوانده و فرموده بود : « وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ » « 2 » ، نافرمانى فرزندانش را كه ناشى از نسيان ياد خدا و ياد آيات مذكّرهء او است « قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى . . . » « 3 » ممثّل

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 14 ، ص 311 . [ با تصرف ] ( 2 ) . سورهء طه ، آيهء 115 . ( 3 ) . سورهء طه ، آيهء 126 . و نيز ر . ك : سورهء طه ، آيات 124 و 125 .