ج - اين سوره ( تكوير ) روز قيامت را با ذكر پاره‌اى از مقدّمات و نشانىهاى آن و پاره‌اى از آنچه در آن روز واقع مىشود متذكر و يادآور مىشود و آن روز را چنين توصيف مىكند كه : روزى است كه در آن عمل انسان هرچه باشد كشف مىگردد ، و سپس قرآن را توصيف مىكند به اينكه از القاآتى است كه رسولى آسمانى كه فرشتهء وحى است آن را به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله القاء كرده ، و از القاآت شيطانى نيست ، و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هم ديوانه نيست ، كه شيطان‌ها او را دست انداخته باشند . چنين به نظر مىرسد كه اين سوره از سوره‌هاى قديمى باشد كه در اوائل بعثت نازل شده ، همچنانكه در متن خود سوره شاهدى بر اين معنا ديده مىشود ، و آن اين است كه خداى تعالى رسول گراميش را از آنچه كه دشمنان درباره‌اش مىگفتند - مثلا ديوانه‌اش مىخواندند - منزّه مىدارد ، و معلوم است كه اتهام‌ها مربوط به اوائل دعوت آن جناب است ، همچنان‌كه سورهء نون هم كه مشتمل بر تنزيه آن جناب از اين تهمت‌ها است در اوائل بعثت نازل شده . « 1 » * تلاوت س 427 - منظور از « حق تلاوت قرآن » چيست ؟ ( بحث روايتى ) ج - در ارشاد ديلمى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده « 2 » كه در ذيل آيهء : « الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ » فرموده : آيات آن را شمرده شمرده

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 20 ، ص 348 . ( 2 ) . ارشاد ديلمى ، ص 101 ، باب 19 .