مراد على شمس

348

با علامه در الميزان ( فارسى )

* بسم اللّه الرحمن الرحيم س 330 - دلايل عرفى ، قرآنى و روايى آغاز كارها به نام خداوند متعال چيست ؟ ج - بسيار مىشود كه مردم ، عملى را كه مىكنند ، و يا مىخواهند آغاز آن كنند ، عمل خود را با نام عزيزى و يا بزرگى آغاز مىكنند ، تا به اين وسيله مبارك و پراثر شود ، و نيز آبروئى و احترامى به خود بگيرد ، و يا حداقل باعث شود كه هروقت نام آن عمل و يا ياد آن به ميان مىآيد ، به ياد آن عزيز نيز بيفتد . عين اين منظور را در نامگذارىهاى مولودى كه بر ايشان متولد مىشود ، و يا خانه ، و يا مؤسسه‌اى كه بنا مىكنند ، نيز رعايت مىكنند . اين معنا در كلام خداى تعالى نيز جريان يافته ، خداى تعالى كلام خود را به نام خود كه عزيزترين نام است آغاز كرده ، تا آنچه كه در كلامش هست مارك او را داشته باشد ، و مرتبط با نام او باشد ، و نيز ادبى باشد تا بندگان خود را به آن ادب مؤدب كند ، و بياموزد تا در اعمال و افعال و گفتارهايش اين ادب را رعايت نموده ، مارك وحى را بدان بزند ، تا عملش خدائى شود . دليل قرآنى آن اين است كه خداى تعالى در چند جا از كلام خود بيان فرموده : كه آنچه براى رضاى او و به خاطر او انجام نشود باطل و بىاثر خواهد بود . و نيز فرموده : به زودى به يك‌يك اعمالى كه بندگانش انجام داده مىپردازد ، و آنچه باحترام او و به خاطر او انجام نداده‌اند نابود و هباء منثور مىكند ، و آنچه به غير اين منظور انجام داده‌اند حبط و بىاثر و باطل مىكند .