چون مردم نسبت به مقامى كه او نزد پروردگارش داشت جاهل بودند ، و نمىدانستند كه خداى تعالى او را تأييد كرده ، و به زودى فرجى در كارش ايجاد مىكند و لذا مىبينيم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده : گرفتارترين مردم از جهت بلاء انبيا و بعد از آنان هركسى است كه مقامى نزديك‌تر به مقام انبيا داشته باشد . و اگر خداى تعالى او را به بلايى عظيم گرفتار كرد ، بلايى كه با آن در نظر تمامى مردم خوار و بىمقدار گرديد ، براى اين بود كه مردم درباره‌اش دعوى ربوبيت نكنند ، و از مشاهدهء نعمت‌هاى عظيمى كه خدا به وى ارزانى داشته ، او را خدا نخوانند . و نيز براى اين بود كه مردم از ديدن وضع او استدلال كنند بر اينكه ثوابهاى خدايى دو نوع است ؛ چون خداوند بعضى را به خاطر استحقاقشان ثواب مىدهد ، و بعضى ديگر را بدون استحقاق به نعمت‌هايى اختصاص مىدهد . و نيز از ديدن وضع او عبرت گرفته ، ديگر هيچ ضعيف و فقير و مريضى را به خاطر ضعف و فقر و مرضش تحقير نكنند ؛ چون ممكن است خدا فرجى در كار آنان داده ، ضعيف را قوى ، و فقير را توانگر ، و مريض را بهبودى دهد . و نيز بدانند كه اين خداست كه هركس را بخواهد مريض مىكند ، هرچند كه پيغمبرش باشد ، و هركه را بخواهد شفا مىدهد به هرجور و به هرسببى كه بخواهد ، و نيز همين صحنه را مايهء عبرت قرار مىدهد و . . . « 1 » * * * * *

--> ( 1 ) . الميزان ؛ ج 17 ، ص 327 و 328 [ با تصرف ]