غايتهاست . يهودى از شنيدن سخنان شيواى حضرت على عليه السّلام گريست و گفت : به خدا سوگند ! اى امير مؤمنان ! آنچه را كه فرمودى ، همگى آنها - حرف به حرف و بدون كم و زياد - در تورات آمده است و من اينك گواهى مىدهم : لا إله الَّا الله ، محمد عبده و رسوله صلَّى اللَّه عليه و آله . « اصفهانى » اين حديث را در « الحجة » آورده است . مؤلف گويد : مختصرى از اين حديث را « متّقى » پيش از اين از « ابن عساكر » و پس از آن ، بطور مفصّل از « حليهء ابو نعيم » روايت كرده است . و « ابن حجر » هم در [ صواعق ص 78 ] بطور مختصر آورده است . [ الرياض النضرة 2 / 122 ] از « محمّد بن قيس » نقل مىكند كه گروهى از يهوديان ، حضور حضرت على عليه السّلام شرفياب شدند و گفتند : بيش از بيست و پنج سال از رحلت پيغمبرتان نگذشته است كه آرام و قرار نداشتيد و يكديگر را از پاى درآورديد . حضرت على عليه السّلام فرمود : اين ناآرامى به خير ما بوده است و از اين راه متحمل زيانى نشده‌ايم ، ليكن شما درنگ نكرديد و هنوز آب پاهاى شما كه از نيل گذشتيد خشك نشده بود ، به موسى گفتيد : براى ما هم خدايانى قرار بده ، همچنانكه براى فرعونيان خدايانى ( بتهائى ) قرار داده شده است . « امام احمد » اين حديث را در « المناقب » آورده است . [ همان كتاب 2 / 222 ] از « ابن عباس » روايت مىكند كه پس از رحلت رسول اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله از هيچ گفتارى بهره‌مند نشده‌ام ، مگر آنچه را كه حضرت على عليه السّلام - به اين شرح - مرقوم فرموده است : * ( بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * . امّا بعد ، اى برادر ! به آنچه كه به تو مىرسد از آنچه كه از دست نداده‌اى ، خرسند و مسرور مىشوى ، از آنچه كه دارى و آن را از دست مىدهى ، ناراحت مىگردى . اى برادر ! به آنچه از امور دنيا در اختيار تو قرار مىگيرد خرسند مباش ، و از آنچه از دست تو بيرون مىرود ناراحت نشو . در اين رابطه هر عملى كه انجام مىدهى براى پس از مرگ