روايت مىكند . و « دار قطنى » هم در « سنن » خود در كتاب « حدود » صفحه 346 نقل كرده است و « متّقى » هم در [ كنز العمال 3 / 95 ] به ذكر آن پرداخته و اظهار مىدارد كه « عبد الرزّاق » هم آن حديث را نقل مىنمايد و « مناوى » هم در [ شرح فيض القدير 4 / 356 ] نقل مىنمايد و مىگويد : « امام احمد » نقل مىكند كه « عمر » دستور داد تا زن ديوانه را بخاطر زنائى كه داده است سنگسار كنند ! در مسير اجراى حكم ، حضرت على عليه السّلام آن زن را از دست مأموران نجات داد . ( تا آنجا كه فرموده است ) اين زن كه از فلان قبيله است گرفتار جنون مىباشد و ناخودآگاه بدست مردى افتاده است و با او نزديكى كرده ، بنابراين حكم رجم دربارهء او اجرا نمىشود . « عمر » كه اين سخن را شنيد ، گفت : « لو لا علىّ لهلك عمر » ؛ اگر على نبود ، هر آينه « عمر » هلاك مىشد ! « مناوى » مىگويد : اين قضيه هم در دوران « ابو بكر » اتفاق افتاده است . از بيان « عسقلانى » در [ فتح البارى 15 / 131 ] استفاده مىشود كه اين حديث را گروهى از علماى حديث به غير از آنهائى كه نام برديم ، نقل كرده‌اند . و حديث مزبور به چند طريق و به الفاظ مختلف نقل شده است ، چنان كه در برخى از آنها آمده است : زن ديوانه‌اى كه آبستن بود ، زنا داد و در بعضى از روايات آمده است كه « عمر » به على عليه السّلام عرض كرد : راست گفتى ! در نتيجه ، آن ديوانه را آزاد كرد . [ مؤطَّا مالك بن انس ] در كتاب « اشربه » صفحه 186 ، به سند خود ، از « ثور بن زيد ديلى » روايت مىكند كه « عمر » دربارهء حد شرابخوار كه چند ضربت تازيانه به او زده مىشود ، با اصحاب خود مشورت مىكرد ، در آن جمع هم حضرت على عليه السّلام تشريف فرما بود . حضرت على عليه السّلام فرمود : رأى ما اينست كه باده‌گسار را بايد هشتاد تازيانه زد ، به دليل آنكه با نوشيدن شراب ، سست مىشود هنگامى كه مست شد ، هذيان مىگويد و هنگام هذيان ، به ديگران افترا مىزند . « عمر » چنين كرد و هشتاد تازيانه به باده‌گسار زدند .