1 فصل اول : اهمّيّت بحثهاى اخلاقى اشاره اين بحث از مهمترين مباحث قرآنى است ، و از يك نظر مهمترين هدف انبياى الهى را تشكيل مىدهد ، زيرا بدون اخلاق نه دين براى مردم مفهومى دارد ، و نه دنياى آنها سامان مىيابد ؛ همان گونه كه گفته‌اند : اقوام روزگار به اخلاق زنده‌اند * قومى كه گشت فاقد اخلاق مردنى است ! اصولًا زمانى انسان شايستهء نام انسان است كه داراى اخلاق انسانى باشد و در غير اين صورت حيوان خطرناكى است كه با استفاده از هوش سرشار انسانى همه چيز را ويران مىكند ، و به آتش مىكشد ؛ براى رسيدن به منافع نامشروع مادّى جنگ به پا مىكند ، و براى فروش جنگ افزارهاى ويرانگر تخم تفرقه و نفاق مىپاشد ، و بىگناهان را به خاك و خون مىكشد ! آرى ! او ممكن است به ظاهر متمدّن باشد ولى در اين حال حيوان خوش علفى است ، كه نه حلال را مىشناسد و نه حرام را ! نه فرقى ميان ظلم و عدالت قائل است و نه تفاوتى در ميان ظالم و مظلوم ! با اين اشاره به سراغ قرآن مىرويم و اين حقيقت را از زبان قرآن مىشنويم ؛ در آيات زير دقّت كنيد :