طبق رويه‌اى كه داشتم ، سر به زير انداخته و به عرض رسانيدم : آيا من از على عليه السّلام شكوه كنم يا ديگرى از او شكوه نمايد ؟ ! پس از آنكه سر بالا بردم ، متوجه شدم رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله از سخنى كه گفته‌ام چنان ناراحت شده كه چهرهء مباركش ، سرخگون گشته است ! در اين هنگام ، فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ وليّه » . مؤلف گويد : « نسائى » اين روايت را در [ خصايص ص 21 ] و « متّقى » در [ كنز العمال 6 / 398 ] نقل كرده و در آخر آن آمده است كه سخن رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله تأثير عميقى در روح من گذاشت بطوريكه متعهد شدم كه هيچگاه از على عليه السّلام نكوهش نكنم . « هيثمى » هم در [ مجمع 9 / 108 ] روايت مزبور را متذكر شده و در پايان آن آورده كه « بريدة » مىگويد : با خود چنين گفتم : ( اى على ! ) از اين تاريخ به بعد ، هرگز از تو بد نخواهم گفت و از تو نكوهش نخواهم كرد . « هيثمى » گفته است كه اين روايت را « بزّاز » نقل كرده و رجال حديث او صحيح است . [ فخر رازى در تفسير كبير ] در ذيل آيهء * ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ ) * ( سورهء مائده ، آيه 67 ) اظهار داشته : همين وجه از شأن نزول آيه ، آنست كه اين آيه در فضيلت على بن ابيطالب عليه السّلام نازل شده است و همزمان با نزول آن ، رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله دست على عليه السّلام را گرفت و فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ مولاه اللَّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه » در اين هنگام ، « عمر » با وى ملاقات كرد و گفت : « هنيئا لك ، اصبحت مولاى و مولى كلّ مؤمن و مؤمنة » ! « فخر رازى » مىگويد : اينكه گفتيم آيه شريفه در فضيلت على عليه السّلام نازل شده ، قول « ابن عباس » و « براء بن عازب » و « محمد بن على عليه السّلام » است . [ حلية الاولياء ابو نعيم 5 / 26 ] به سند خود ، از « عميرة بن سعد » روايت كرده است كه در يكى از اوقات ، حضرت على عليه السّلام منبر تشريف فرما شد و در ضمن بيانات خود خطاب به اصحاب رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله ، از جمله « ابو هريره » ، « انس بن مالك » و نه نفر ديگر گرداگرد منبر آن حضرت عليه السّلام جاى گرفته بودند ، مطالبى را