واژگان البرائة : در اين‌جا مراد از آن ، قطع عصمت است . السيّح : آهسته رفتن . الاخزاء : خوار كردن . الاذان : اعلام كردن . اعراب « براءة » خبر مبتداى محذوف و در تقدير : « هذه براءة » است . « اربعة اشهر » ظرف و متعلق به « فسيحوا » . « اذان » خبر مبتداى محذوف ، يعنى « هى اذان » . « رسوله » مبتدا و خبرش محذوف است : « رسوله برىء » و نيز جايز است كه عطف بر ضمير مستتر در « برىء » باشد ؛ زيرا آن ، اسم فاعل است . « الذين » در « إِلَّا الَّذِينَ عاهَدْتُمْ » ، منصوب است بنابراين كه مستثناى از « مشركين » باشد و « شيئا » مفعول مطلق است . تفسير پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در سال هشتم هجرى مكه را فتح كرد و در سال نهم سورهء توبه نازل شد و در سال دهم حجة الوداع را به جاى آورد و در سال يازدهم چشم از جهان فروبست . بنابراين ، سورهء توبه ، آخرين سورهء نازل شده قرآن نيست ، لكن از جملهء آخرين سوره‌هاست . از اين‌رو ، احكام نهايى دربارهء روابط مسلمانان و مشركان را دربر دارد . طه حسين در كتاب مرآة الاسلام مىگويد : رويكرد مردم به اسلام ، پس از حجّى كه ابو بكر در سال نهم هجرى انجام داد ، افزايش يافت ، چراكه در اين حج ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله ، على عليه السّلام را فرستاد تا به ابو بكر بپيوندد و قرآن را بر مردم بخواند و اين تلاوت قرآن از نظر زمانى در حدّ فاصل دو دوره صورت گرفت :